bad-momenten

Een druk spetterend, gekke bekken trekkend, in het water trappend lijfje geniet van het warme water.
De mama wast en sopt het mooie lijfje.
Het ventje vindt het prima en wast en sopt vrolijk mee.

Na een poosje ontdekt het kereltje weer zijn badboekje.
Ontspannen liggend op zijn buik met het boekje voor zich, geniet het ventje van het warme water en zijn boekje.
Wat blijft het badderen toch een gezellig moment!

verwonderen..

Stel je bent een jongetje van ruim anderhalf....

`s morgens vroeg word je wakker in een wat vreemd bed met de stemmen van je nicht en neefjes al om je heen. Je wordt uitbundig begroet en je knuffelt en kust wat af.
Als je aangekleed bent mag je gezellig samen met je oom, mama, neef en nicht een broodje eten.
Geen hap verdwijnt in je mond omdat je vol verwondering zit te kijken naar alles wat er gebeurt.
Torens die door je neef gebouwd worden van bekers, borden etc, etc,
Je nichtje die hele grote happen brood kan eten en lekker gekke bekken kan trekken naar je.
De kletspraatjes die over de tafel gaan zorgen er ook voor dat je alles even interessant en leuk vindt.
Dan krijg je te horen dat je mee mag in de auto en dan naar de school van je nicht mag om mee te kijken en naar de school van je neef om daar te kijken.

Je vliegt de gang in, pakt je laarzen en jas en gaat in de auto zitten. Na een autoritje zie je een groot gebouw met een glijbaan en een speelrek een super gezellig lokaal met heel veel stoeltjes waar je mee kan schuiven en op kan klimmen.
Wanneer je dan je nicht hebt geknuffeld en gekust mag je mee naar de school van je neef. Daar staat midden in de groep een grote houten auto waar je in kan klimmen en kan gaan sturen. Waar je ook kijkt zie je verklede kinderen en om je heen en lieve juffen.
Als je je neef een dikke kus en knuffel hebt gegeven, mag je weer in de auto.

Eenmaal thuis is de jongste telg van de familie v/d Boom ook wakker en al roepend loop je de gang in om vervolgens je neefje te knuffelen en lekker te gaan spelen.
Dan word je weer in je bed gelegd want van al die nieuwe indrukken word je moe.
Eenmaal uit bed, mag je weer in de auto en "Meneer Konijn" mag mee.
Als je dan op de snelweg rijdt en Meneer Konijn mag ook nog sturen is het feest al bijna compleet.
Lachend kijk je toe hoe je knuffel de auto laat slingeren, af en toe op de toeter drukt en met zijn neus tegen de ruit gedrukt zit om net als jij vrachtauto`s te kijken.

Ineens remt de auto, mag je doei zeggen tegen je oom en zie je een torenhoge trap.
Die trap ga je samen met je mama beklimmen. Ondertussen hoor je een fluitje van een conducteur en een omroepstem die vertragingen vertelt.
Om je heen lopen veel mensen en je weet niet waar je kijken moet omdat er zoveel om je heen gebeurt!

in de verte klinkt wat gerommel en gestommel en dan vertelt mama dat dat de trein is waar je in mee mag, enthousiast klim je in de trein, zegt iedereen gedag en je gaat op de stoel zitten en kijkt naar buiten waar allerlei dieren aan je voorbij trekken. (koeien, paarden, schapen)

Dan remt de trein en val je lachend achterover op je stoel. Je mama trekt je uit je stoel en vertelt dat je nu ook nog in de bus mag. De busschauffeur heeft haast zodat je nog niet de kans hebt om te gaan zitten en je vooruit valt, gelukkig is mama vlak achter je en zorgt die ervoor dat je niet met je neus in het gangpas valt en dan is dat eigenlijk ook heel grappig en lachwekkend. Al kletsend met een oude mevrouw naderen we de bushalte waar we uitstappen. Na een korte wandeling zie je eenden, heel veel eenden. Je zwaait en rent naar ze toe, de eenden stuiven alle kanten op en jij lacht en lacht.
Het is te ver lopen voor je korte beentjes en mama zet je met een grote zwaai op haar nek en begint  liedjes met je te zingen al zingend en hupsend op je moeders nek nader je het huis waar je opgroeit.

Vrolijk stap je naar binnen... Je mama kijkt vanaf een afstandje naar je en denkt: "Je zal toch ruim anderhalf zijn en zo`n ochtend/middag achter de rug hebben.. heerlijk toch?!!!

Kben d`r nog....

Ik ben er nog wel hoor!!

Alleen zegt mijn lijf: "moe" en voel ik me misselijk. Energie is bij mij ver te zoeken en bij onze lekkerbek Lukas in grote hoeveelheden aanwezig!
De inspiratie is een beetje verdwenen en ik ben heel bewust en intens aan het genieten van ons kleine ventje wat ontdekt, speelt, veel begint te kletsen, geniet van de herst en de "stokke, en blaaje"

Zodra de inspiratie terug is, het energiepeil wat omhoog, het misselijkheidspeil naar beneden ben ik er weer!!!!!!

zucht.... hopelijk is het morgen al zover.....

verrassing!

En opnieuw wordt de familie een beetje groter.
Opnieuw mag er een klein babytje in een mamabuik groeien en ontwikkelen.

Alleen is het deze keer wel een heel speciaal babytje.
Want dit babytje mag onder mijn eigen hart groeien en mijn hormonen in de war schoppen. (wat het dan ook naar hartelust doet!!!)
en voor onze eerstgeborene is er ook een nieuwe rol weggelegd, namelijk die van: GROTE BROER!!!

Temperament..

Vrolijk fietsen de mama en het ventje naar de winkel.
Al zingend over koetjes, klokken die BIM BAM slaan, visjes die in een kom zwemmen etc etc komen ze bij de winkel aan. Heerlijk kletsend en giebelend lopen ze naar de winkelwagentjes.
"Zo grote vent, mama zet je in het wagentje want we moeten best veel boodschappen hebben."
"Nee, Neeeeeeeeeeeee" Het ventje laat zich languit op de vloer vallen en schopt, slaat en gilt.
Oke, uuuhm... wat zullen we eens gaan doen.. De plek die Lukas uitgekozen heeft is sowiezo niet handig, want zo kan niemand meer een karretje pakken.
Kordaat pakt de mama het zoontje op en zet hem in het karretje. Al spartelend en vechtend moet het ventje het opgeven, hij zit toch echt in het karretje.
De mama heeft 1 hand om te sturen en de andere gebruikt ze om de kleine driftkop te beschermen voor een val uit het wagentje.
Terwijl het ventje krijsend, gillend om zich heen slaat en trapt, baant de mama zich een weg door de winkel.
Vriendelijk lachend passeert ze alle mensen en verzamelt de boodschappen. Het gaat snel, want Lukas is zo lief om met zijn gekrijs iedereen te alarmeren dat we eraan komen.
Ondertussen probeert mama zoonlief te kalmeren.
Het heeft geen enkel resultaat en mama besluit hem maar te negeren.
Tot er een vrouw naar de mama toeloopt.
"Mevrouw, dit kan toch niet. Dat kereltje heeft zoveel verdriet!" De mama zou het liefst nu reageren zoals Lukas al doet, maar dat gaat haar toch iets te ver.
Vriendelijk maar o zo beslist zegt ze tegen de vrouw: "Het kan dus wel, het is een kleine driftkop en het gaat ook wel weer over. Het is geen verdriet het is pure woede."
De mevrouw is het niet met me eens, en dat hoeft ook niet als ze me er nu maar langs laat.
Iets dwingerder zeg ik: "Een hele fijne dag nog, wij gaan de boodschappen betalen."
Vlug met de kar naar de kassa. Onder luid geschreeuw betaalt de mama, negeert het zoontje en de mensen die het blijkbaar een prachtige attractie vinden.
Boodschappen in de mand, Lukas op de fiets en crossen naar huis. Onderweg gilt en krijst Lukas door. Wow, dit is wel een echte driftbui!! Zachtjes zingend probeer ik hem rustig te krijgen, maar het heeft geen effect. Opeens schrikt de mama zich naar, want het ventje heeft het tuigje los en zijn voeten ook.. Hij laat zich opzij vallen en de mama kan hem nog net op tijd vastpakken.
Fiets neerzetten, Lukas weer goed strak in het stoeltje en hup naar huis.
Thuis de boodschappen opruimen, Lukas negeren die de vloer dweilt en zichzelf helemaal kwijt is.
De mama vindt het sneu, maar het ventje moet leren dat hij niet altijd zijn zin kan krijgen.
De mama loopt naar het ventje en pakt hem heel stevig vast. Al schoppend en krijsend laat het ventje het toe. De mama loopt door de kamer en neuriet in zijn oortje, vertelt hoeveel ze van hem houdt en dat het helemaal niet erg is dat hij zo boos is. Langzaam, tergend langzaam voelt ze het lijfje rustiger worden en de woede verdwijnen tot er alleen nog een intens verdrietig jongetje over is.
Samen kruipen we op de bank en dan slaat het ventje zijn armen om zijn mama en geeft de mama een kusje terwijl de tranen over zijn wangen lopen. De mama drukt het ventje tegen zich aan, zingt en moet ook wat wegslikken. Na een paar minuten is hij stil en ligt hij helemaal moe bij de mama.
Die legt hem lekker in zijn bedje waar hij bijna direct in slaap valt.
Zachtjes fluistert de mama:
"Lieve Lukas,
Wat vecht je elke keer tegen je eigen temperament.
Je snapt zelf niet wat er allemaal in je lijfje gebeurt.
Maar mama zal voor je zorgen! (en sja.. dat doet ze ook door consequent te blijven...)
Lekker slapen lieverd!"

Haajo, haajo

 

De mama en lukas fietsen gezellig naar de winkel om een vergeten boodschap te halen.

Als ze vlak bij de winkel zijn staat de straatkrant verkoper er ook. Lukas zwaait vrolijk en roept: "haajo!" De man lacht en zegt: "Hey vriendje, ben je er weer!" De mama glimlacht vriendelijk en we rijden door. Na een paar meter parkeren we de fiets en de mama haalt Lukas uit het zitje. Hij kijkt zijn mama aan zwaait en zegt: "Doei!" De mama antwoord met: "Waar ga je naartoe?" Het ventje begint te stralen en zegt: "da, die!" De mama begrijpt het niet helemaal, maar laat het ventje gaan.

Met verliefde ogen kijkt ze het weglopende jongetje na. Maar zomaar weglopen doet Lukas niet en ook nu niet. Hij heeft absoluut een doel. Hij loop regelrecht naar de straatkrant-verkoper toe en zegt: "Haajo, ha?" en steekt zijn hand uit naar de beste man. Deze zakt door zijn knieën en geeft ons lieve mannetje een hand, strijkt hem door zijn haren en zegt. Hallo, lieve jongen! kwam jij een handje geven. Het jochie glimt en zegt: "Ja!"
De mama ziet het gebeuren en denkt: "Zo simpel kan het zijn, gewoon een hand geven, iemand groeten en klaar. Maar de mama denkt meteen dat ze op z`n minst geld moet geven en toch zeker een krantje moet kopen." Het jochie laat zien dat dat niet het belangrijkst is. Lukas kijkt de man nog even aan steekt zijn hand op en zegt: "Doei!!, daahaag" al zwaaiend loopt hij terug naar de mama pakt haar hand en neem haar mee de winkel in. De man volgt met vriendelijke, haast ontroerde ogen mijn lieve jongetje.
En de mama is een lesje rijker!

Het hoeft niet altijd geld te zijn, onverdeelde aandacht doet een hoop goed!

Een nieuw Wonder(tje)

Opnieuw feest in de familie en deze keer aan de Trouwborsten kant.
Er is een klein, mooi, donker ventje geboren.
Dit lieve kereltje is een broertje voor Lisa die nu een echte grote zus is!

Dit kleine jongetje krijgt de stoere naam: Aran Matthias roepnaam: ARAN!

En wij?? Wij knuffelen, maken kennis en zijn blij en dankbaar dat de familie weer wat groter is.

Aran met zijn mooie bos zwarte haartjes.....

stoertje Aran..