Die was flink op drift...

Het is ochtend. De mama ligt in bed en wordt wakker van een zingend jongetje.
Genietend ligt ze te luisteren naar dat mooie stemmetje wat allerlei liedjes tegelijk ten gehore brengt.
"Onze vaaaaader, inne Hemoooool is..Alle klokken BIM BAM BIM BAM.. visse, visse kannie prateeeeeee inne eeewigggggheid aaahaaamuun.."
Na wat "liedjes" begint het ventje zijn allergrootste vriend te roepen: "Paaaaapaaaa, komen Lukas isse wakke!!, kom mij maar ophalen!! Paaaaapaaaaa kooooooooomuu.."
Helaas moet de papa werken en dus gaat de mama erheen.
Ai, dat is een streep door de rekening van het ventje die dat ook duidelijk laat blijken.
"Nee, mama komen, papa komen NU!!"
De mama kijkt hem lief aan en zegt: "Sorry kerel papa die is aan het werken en ik ga jou uit bed halen." Na wat tegenstribbelen vindt het ventje het prima en zeker als hij hoort dat hij in bad mag is er geen enkel probleem meer.
Na een langdurige baddersessie is het tijd om eruit te gaan. Heerlijk strak in de handdoek gewikkeld kruipt de mama samen met het ventje in de schommelstoel om even lekker "droog te schommelen"
Het ventje schurkt zich tegen de mama aan en na een kwartiertje schommelen, knuffelen, boekje lezen en liedjes zingen wordt het tijd om aan te gaan kleden.
rustig vertelt de mama dat het bijna tijd is en dat ze tot tien gaat tellen en dat ze dan gaan aankleden.
Het ventje knikt en schurkt zich nog even strak tegen de mama aan.
Dan komt de mama bij tien en gewillig laat het ventje zich op de commode zakken. Tot de mama de handdoek van zijn lijfje afhaalt. Het ventje begint te gillen en te krijsen: "neeeeee aankleden, hanoek om!! gommelen..." De mama laat hem rustig razen en ze weet hoe minder aandacht des te sneller is het over. Helaas gaat dat deze ochtend niet op. Het ventje kronkelt, krijst, gilt, schopt, slaat en bonkt met alle geweld tegen de muur op met zijn hoofd. Ook hiervan is de mama niet meer onder de indruk dat gebeurt wel vaker. Maar toch ergens voelt de mama aan dat dit anders is dan anders. Het is heftiger het gaat er harder aan toe en de decibellen bereiken een maximum van wat de oren van de mama aankunnen. Ze pakt het ventje beet en zegt: "Nu klaar, we gaan gewoon aankleden en dan gaan we naar beneden!" stevig pakt de mama door, maar het lukt echt helemaal niet.
Wow.. is dit de zo beruchte ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee-fase?!!. Het ventje raakt volledig buiten zinnen en ook de mama voelt aan dat dit een alleroverheersende driftbui is.
Het ventje slaat de spullen van de commodeplank, schopt de doekjes en aankleedkussen op de grond, bonkt zo hard tegen de muur dat er een blauwe plek verschijnt en begint de mama en zichzelf te bijten. Dit gaat te ver. Het ventje is niet meer te bedaren.
De mama besluit na enkele pogingen dat afkoelen nog de enige remedie is.
Ze zet het ventje in zijn bedje omdat dat verreweg het veiligst is. Uit ervaring weet de mama dat anders de kachelrand als "bonkobject" wordt gebruikt en dat is verre van veilig.
De mama laat het ventje in zijn bedje achter, doet de deur dicht en gaat op de zoldertrap zitten om zo het ventje zijn time out te geven.. Het ventje krijst, gilt en bonkt.. Totdat de mama een wel hele harde bonk hoort, ze springt overeind, gooit de deur open en ziet haar boze ventje op de grond liggen.
Wow.. de drift heeft voor een heuze motorische ontwikkel-sprong gezorgd want dit was het ventje nog nooit gelukt!
Verdrietig kijkt het ventje de mama aan: "AU, vallen.. mama kusse op"
Voorzichtig pakt de mama het ventje op en geeft een kus op zijn voorhoofd, waar naast de andere bult een flink ei zichtbaar wordt. Het ventje snikt verdrietig na, maar de drift is er met de dreun op de grond ook volledig uitgeklapt. Prima!! De mama kruipt in de schommelstoel om het ventje te troosten en de geborgenheid te geven die nu zo hard nodig is. Heel stil ligt het ventje bij de mama en na een paar diepe zuchten glijden zijn oogjes dicht en slaapt hij..
Wat een energie heeft hem dat gekost.
De mama houdt hem stevig vast en als na 5 minuutjes het kereltje weer wakker is wil hij best aankleden, want dat ene blousje is toch wel heel: "TOER!!!"

Ik weet het...

Ik weet het....

Het is TE lang geleden, maar ik krijg de foto`s niet erbij, plaatjes wil die niet uploaden.
En ik als grote digi-beet begrijp het niet..
Ik ben niet weg, ik wil niet weg, ik ga niet weg.. maar ik zoek mijn weg hoe ik nu eindelijk weer lekker kan bloggen.

Het gaat hier verder prima! Mijn buik groeit en groeit, ons ukkeltje trap en draait.
Lukas blijft zich ontwikkelen en we genieten intens van hem!!
Hij kletst de oren van je hoofd en weet precies hoe hij de dingen aan moet pakken.
Als hij perse iets ZELLUF wil doen, pakt hij het heel slim aan.
Het hoofdje gaat scheef hij knippert drie keer TE lief met zijn mooie blauwe ogen en zegt : "Lukas doet wel even zelf.. mag wel"  En sja weiger dan nog maar eens..  

Ondertussen werd onze grote schat 2 jaar.. Of zoals hij het zelf noemt: "lukas tee jarig"
We hebben een leuk feest gehad en genieten nog steeds na van het feest door foto`s en filmpjes te bekijken.
En ja, twee betekent ook NEE!! En dat klinkt hier dan ook met grote regelmaat door de kamer..
Met de bijbehorende driftbuien.. Het hoort erbij, het is een fase en we slaan ons erdoor heen..

Hopelijk snel weer een up-date met foto`s, misschien filmpje of ander verhaal ondersteunend materiaal...

bad-momenten

Een druk spetterend, gekke bekken trekkend, in het water trappend lijfje geniet van het warme water.
De mama wast en sopt het mooie lijfje.
Het ventje vindt het prima en wast en sopt vrolijk mee.

Na een poosje ontdekt het kereltje weer zijn badboekje.
Ontspannen liggend op zijn buik met het boekje voor zich, geniet het ventje van het warme water en zijn boekje.
Wat blijft het badderen toch een gezellig moment!

verwonderen..

Stel je bent een jongetje van ruim anderhalf....

`s morgens vroeg word je wakker in een wat vreemd bed met de stemmen van je nicht en neefjes al om je heen. Je wordt uitbundig begroet en je knuffelt en kust wat af.
Als je aangekleed bent mag je gezellig samen met je oom, mama, neef en nicht een broodje eten.
Geen hap verdwijnt in je mond omdat je vol verwondering zit te kijken naar alles wat er gebeurt.
Torens die door je neef gebouwd worden van bekers, borden etc, etc,
Je nichtje die hele grote happen brood kan eten en lekker gekke bekken kan trekken naar je.
De kletspraatjes die over de tafel gaan zorgen er ook voor dat je alles even interessant en leuk vindt.
Dan krijg je te horen dat je mee mag in de auto en dan naar de school van je nicht mag om mee te kijken en naar de school van je neef om daar te kijken.

Je vliegt de gang in, pakt je laarzen en jas en gaat in de auto zitten. Na een autoritje zie je een groot gebouw met een glijbaan en een speelrek een super gezellig lokaal met heel veel stoeltjes waar je mee kan schuiven en op kan klimmen.
Wanneer je dan je nicht hebt geknuffeld en gekust mag je mee naar de school van je neef. Daar staat midden in de groep een grote houten auto waar je in kan klimmen en kan gaan sturen. Waar je ook kijkt zie je verklede kinderen en om je heen en lieve juffen.
Als je je neef een dikke kus en knuffel hebt gegeven, mag je weer in de auto.

Eenmaal thuis is de jongste telg van de familie v/d Boom ook wakker en al roepend loop je de gang in om vervolgens je neefje te knuffelen en lekker te gaan spelen.
Dan word je weer in je bed gelegd want van al die nieuwe indrukken word je moe.
Eenmaal uit bed, mag je weer in de auto en "Meneer Konijn" mag mee.
Als je dan op de snelweg rijdt en Meneer Konijn mag ook nog sturen is het feest al bijna compleet.
Lachend kijk je toe hoe je knuffel de auto laat slingeren, af en toe op de toeter drukt en met zijn neus tegen de ruit gedrukt zit om net als jij vrachtauto`s te kijken.

Ineens remt de auto, mag je doei zeggen tegen je oom en zie je een torenhoge trap.
Die trap ga je samen met je mama beklimmen. Ondertussen hoor je een fluitje van een conducteur en een omroepstem die vertragingen vertelt.
Om je heen lopen veel mensen en je weet niet waar je kijken moet omdat er zoveel om je heen gebeurt!

in de verte klinkt wat gerommel en gestommel en dan vertelt mama dat dat de trein is waar je in mee mag, enthousiast klim je in de trein, zegt iedereen gedag en je gaat op de stoel zitten en kijkt naar buiten waar allerlei dieren aan je voorbij trekken. (koeien, paarden, schapen)

Dan remt de trein en val je lachend achterover op je stoel. Je mama trekt je uit je stoel en vertelt dat je nu ook nog in de bus mag. De busschauffeur heeft haast zodat je nog niet de kans hebt om te gaan zitten en je vooruit valt, gelukkig is mama vlak achter je en zorgt die ervoor dat je niet met je neus in het gangpas valt en dan is dat eigenlijk ook heel grappig en lachwekkend. Al kletsend met een oude mevrouw naderen we de bushalte waar we uitstappen. Na een korte wandeling zie je eenden, heel veel eenden. Je zwaait en rent naar ze toe, de eenden stuiven alle kanten op en jij lacht en lacht.
Het is te ver lopen voor je korte beentjes en mama zet je met een grote zwaai op haar nek en begint  liedjes met je te zingen al zingend en hupsend op je moeders nek nader je het huis waar je opgroeit.

Vrolijk stap je naar binnen... Je mama kijkt vanaf een afstandje naar je en denkt: "Je zal toch ruim anderhalf zijn en zo`n ochtend/middag achter de rug hebben.. heerlijk toch?!!!

Kben d`r nog....

Ik ben er nog wel hoor!!

Alleen zegt mijn lijf: "moe" en voel ik me misselijk. Energie is bij mij ver te zoeken en bij onze lekkerbek Lukas in grote hoeveelheden aanwezig!
De inspiratie is een beetje verdwenen en ik ben heel bewust en intens aan het genieten van ons kleine ventje wat ontdekt, speelt, veel begint te kletsen, geniet van de herst en de "stokke, en blaaje"

Zodra de inspiratie terug is, het energiepeil wat omhoog, het misselijkheidspeil naar beneden ben ik er weer!!!!!!

zucht.... hopelijk is het morgen al zover.....

verrassing!

En opnieuw wordt de familie een beetje groter.
Opnieuw mag er een klein babytje in een mamabuik groeien en ontwikkelen.

Alleen is het deze keer wel een heel speciaal babytje.
Want dit babytje mag onder mijn eigen hart groeien en mijn hormonen in de war schoppen. (wat het dan ook naar hartelust doet!!!)
en voor onze eerstgeborene is er ook een nieuwe rol weggelegd, namelijk die van: GROTE BROER!!!

Temperament..

Vrolijk fietsen de mama en het ventje naar de winkel.
Al zingend over koetjes, klokken die BIM BAM slaan, visjes die in een kom zwemmen etc etc komen ze bij de winkel aan. Heerlijk kletsend en giebelend lopen ze naar de winkelwagentjes.
"Zo grote vent, mama zet je in het wagentje want we moeten best veel boodschappen hebben."
"Nee, Neeeeeeeeeeeee" Het ventje laat zich languit op de vloer vallen en schopt, slaat en gilt.
Oke, uuuhm... wat zullen we eens gaan doen.. De plek die Lukas uitgekozen heeft is sowiezo niet handig, want zo kan niemand meer een karretje pakken.
Kordaat pakt de mama het zoontje op en zet hem in het karretje. Al spartelend en vechtend moet het ventje het opgeven, hij zit toch echt in het karretje.
De mama heeft 1 hand om te sturen en de andere gebruikt ze om de kleine driftkop te beschermen voor een val uit het wagentje.
Terwijl het ventje krijsend, gillend om zich heen slaat en trapt, baant de mama zich een weg door de winkel.
Vriendelijk lachend passeert ze alle mensen en verzamelt de boodschappen. Het gaat snel, want Lukas is zo lief om met zijn gekrijs iedereen te alarmeren dat we eraan komen.
Ondertussen probeert mama zoonlief te kalmeren.
Het heeft geen enkel resultaat en mama besluit hem maar te negeren.
Tot er een vrouw naar de mama toeloopt.
"Mevrouw, dit kan toch niet. Dat kereltje heeft zoveel verdriet!" De mama zou het liefst nu reageren zoals Lukas al doet, maar dat gaat haar toch iets te ver.
Vriendelijk maar o zo beslist zegt ze tegen de vrouw: "Het kan dus wel, het is een kleine driftkop en het gaat ook wel weer over. Het is geen verdriet het is pure woede."
De mevrouw is het niet met me eens, en dat hoeft ook niet als ze me er nu maar langs laat.
Iets dwingerder zeg ik: "Een hele fijne dag nog, wij gaan de boodschappen betalen."
Vlug met de kar naar de kassa. Onder luid geschreeuw betaalt de mama, negeert het zoontje en de mensen die het blijkbaar een prachtige attractie vinden.
Boodschappen in de mand, Lukas op de fiets en crossen naar huis. Onderweg gilt en krijst Lukas door. Wow, dit is wel een echte driftbui!! Zachtjes zingend probeer ik hem rustig te krijgen, maar het heeft geen effect. Opeens schrikt de mama zich naar, want het ventje heeft het tuigje los en zijn voeten ook.. Hij laat zich opzij vallen en de mama kan hem nog net op tijd vastpakken.
Fiets neerzetten, Lukas weer goed strak in het stoeltje en hup naar huis.
Thuis de boodschappen opruimen, Lukas negeren die de vloer dweilt en zichzelf helemaal kwijt is.
De mama vindt het sneu, maar het ventje moet leren dat hij niet altijd zijn zin kan krijgen.
De mama loopt naar het ventje en pakt hem heel stevig vast. Al schoppend en krijsend laat het ventje het toe. De mama loopt door de kamer en neuriet in zijn oortje, vertelt hoeveel ze van hem houdt en dat het helemaal niet erg is dat hij zo boos is. Langzaam, tergend langzaam voelt ze het lijfje rustiger worden en de woede verdwijnen tot er alleen nog een intens verdrietig jongetje over is.
Samen kruipen we op de bank en dan slaat het ventje zijn armen om zijn mama en geeft de mama een kusje terwijl de tranen over zijn wangen lopen. De mama drukt het ventje tegen zich aan, zingt en moet ook wat wegslikken. Na een paar minuten is hij stil en ligt hij helemaal moe bij de mama.
Die legt hem lekker in zijn bedje waar hij bijna direct in slaap valt.
Zachtjes fluistert de mama:
"Lieve Lukas,
Wat vecht je elke keer tegen je eigen temperament.
Je snapt zelf niet wat er allemaal in je lijfje gebeurt.
Maar mama zal voor je zorgen! (en sja.. dat doet ze ook door consequent te blijven...)
Lekker slapen lieverd!"