Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Beste allemaal,

Al een poos gaat in mijn hoofd rond dat ik het bloggen weer graag op wil pakken.
Ik vind het heerlijk om van me af te schrijven. En alle belevenissen rondom de kinderen op te schrijven zodat er een mooi document ontstaat.
Het is alweer veel te lang geleden dat ik heb geblogt, dus gaan we het nu weer oppakken.
Een nieuw jaar, nieuwe kansen!!!


Dan meteen maar even een up-date.
Het gaat hier heerlijk. We genieten van elkaar en de kinderen.
We hebben lieve familie en vrienden om ons heen, en mogen genieten van een baan waar we van houden. Zegeningen. We beseffen het ons heel goed we zijn gezegend. Dank aan God!

Lukas:
Ons temperamentvolle bijna 3-jarige mannetje.
Hij leeft volledig. Hij kent hoge toppen en diepe dalen.
Ons jochie weet precies wat hij wil en hoe hij het wil.
Hij gaat sinds kort naar de peuterspeelzaal en geniet er volop van het groepsgebeuren wat daar plaats vindt.
Onze banjer stroomt over van fantasie en de hele dag worden hier in huis dan ook branden geblust, katten uit de boom gered, drenkelingen opgetakeld, mensen gered die in nood zitten.
Het is een heerlijk mannetje met een hoop kletspraatjes.
Wij moeten hem grenzen en duidelijkheid geven, dan gaat het goed.
We genieten intens van onze eerstgeboren zoon. Wat is het een enthousiaste, temperamentvolle lieveling!!

Sara:
Ons mooie, kleine, vrolijke meisje.
Wat groeit ze hard en wat is ze al wijs.
Een tijd lang was de laatste blog die te zien was een blog over haar ziek zijn.
Wat is ze ziek geweest en wat hebben we zorgen gehad.
Na twee weken bleek Sara toch gevochten te hebben tegen een virale hersenvliesontsteking. Wat zijn ze dan klein.... En wat voel je dan de zorg in je lichaam.
Na een paar weken is ze opnieuw ziek geworden en heeft ze opnieuw gevochten, opnieuw een virale hersenvliesontsteking die haar kleine, kleine, mooie lijfje ziek maakte.
Dan zijn er zorgen. Haar lijfje moest het zelf eruit vechten en ze mocht dit virus niet nog een keer krijgen voordat ze 6 maanden oud zou zijn. En ons vechtertje heeft laten zien wat ze waard is. Vechten kan ze. Doorknokken en dat vervelende virus de baas blijven.
En papa en mama vouwden hun handen, baden voor hun kleine, vechtende meisje.
En  nu danken we. Danken voor ons vrolijke, opgewekte, heerlijke meisje.
Een meisje die wijs de wereld inkijkt, die van haar buik naar haar rug rolt en sinds een paar dagen kan zwaaien. Zo lief!!! Onze blauwoog die alles lust wat je haar voorzet, die kan schateren van het lachen om haar broer, een meisje wat van knuffelen houdt en heerlijk kan slapen. Nee, ze doet misschien nog niet zo veel voor een ruim 8 maanden oud meisje, maar dat maakt niks uit. Het is onze mooie, lieve blauwoog waar wij intens van genieten!!!

Ziek

Ons kleine meisje is ziek.
Het is donderdagochtend als ik haar uit haar bedje haal en zie dat Sara anders is dan anders.
Ik kan haar niet heel ziek noemen, maar ze zit niet lekker in haar vel.
In de loop van de ochtend wordt ze zieker, wanneer ik haar temperatuur is het 38.6.
Het is niet schrikbarend hoog, maar ik zie ons kleine meisje met haar rode wangetjes zieker worden.
Met een paracetamol leg ik haar in haar bedje. Hopelijk gaat ze lekker slapen.
En dat doet ze.
Als ik haar uit haar bedje haal, lijkt ze weer wat fitter.
Het valt me op dat haar fontanel bol staat. waar wij een wat ingedeukte gewend zijn.
Grote zorgen maak ik me niet ,maar ik word toch wat ongerust. Sara blijft onrustig en niet lekker in haar vel zitten. De temperatuur is gezakt naar 38.3.
In de nacht van donderdag og vrijdag blijft haar fontanel bol staan en loop ook de koorts weer flink op.
Ik besluit om de volgende ochtend met haar naar de dokter te gaan.


Op de onderzoekstafel

Gelukkig mogen we al snel komen. Maar na een paar minuten is de assistene weer aan de telefoon, we mogen direct komen de dokter vertrouwt het toch niet helemaal. Kinderen onder de 3 maanden mogen helemaal geen koorts maken. (dat wist ik niet)
De dokter ziet Sara en stuurt haar meteen door naar de SEH in Zwolle waar een kinderarts klaar zal staan om haar te onderzoeken.
Arjan kan gelukkig uit zijn werk komen en we vertrekken om half elf naar het ziekenhuis.
Daar wordt Sara meteen aan de monitor gelegd en onderzocht. De kinderarts weet het niet, maar vindt het wel verontrustend dat ons meisje koorts heeft en dat haar fontanel zo bol staat. Dat hoort niet en kan wijzen op een hersenvliesontsteking.
Hij besluit dan ook om Sara op te nemen en een ruggeprik te geven om wat hersenvocht af te nemen om de ernstige dingen uit te kunnen sluiten.


Ziek, klein, koortsig meisje

Ons kleine meisje wordt door maar liefst 3 artsen dubbelgevouwen en strak vastgehouden, om zo de ruggeprik uit te kunnen voeren. Ik hoef het niet te zien en mag op de gang wachten.
Na maar liefst 4!!! keer prikken lukt het eindelijk om wat hersenvocht af te nemen ik hoor ons kleine meisje krijsen van de pijn. Zo in en in zielig!
Dan begint het wachten. Gelukkig mag ik Sara bij mij houden en voeden.
Wat wordt er gesjort en gezeuld met je kindje zeg! Is ze net in slaap wil er een andere dokter kijken, slaapt ze weer even dan moet er weer een plakkertje van de monitor goed gezet worden, als ze dan weer in slaap is is het tijd om haar urine op te vangen. Ons meisje is op. Huilend en supermoe valt ze bij mij in slaap en ik vraag de artsen of ze nu gewoon een lekkere tuk mag gaan maken. Gelukkig vinden ze dat oke en laten ze haar met rust. Nu kan Sara lekker bijkomen. En wij moeten wachten op de uitslag. Terwijl het allemaal langer gaat duren en het steeds duidelijker gaat worden dat Sara moet blijven, brengt Arjan Lukas naar lieve vrienden waar hij mag slapen en spelen. Gelukkig wil ome Bas hem daar `s avonds ophalen om Lukas bij hun te laten logeren zodat wij onze focus kunnen richten op ons kleine zieke meisje.
Dan komt om half 5 eindelijk de uitslag. Het is geen hersenvliesontsteking. GELUKKIG!!!
wat het wel is weten ze niet dus Sara moet een nachtje ter observatie blijven. Haar koorts in inmiddels weg en ze ligt tevreden in haar bedje.


Nog even een paracetamol en
wat plakkertjes goed doen.

Lekker bijslapen van alle drukte..

De nacht doet Sara het prima en de koorts blijft weg.
Als wij de volgende ochtend haar temperatuur mogen meten voor de kinderarts komt blijkt deze toch weer opgelopen te zijn naar 37.9 dat is niet ernstig hoog, maar het is nu toch de vraag of ze wel mee naar huis mag. De kinderarts komt tot de conclusie dat het niet iets ernstigs is, maar dat ons meisje wel aan het knokken is tegen een virusinfectie en dat is pittig als je nog maar zo jong bent. Als wij beloven dat we contact opnemen met het ziekenhuis als haar temperatuur boven de 38 komt of als ze afwezig /suffig lijkt te worden mogen we haar meenemen. Die belofte willen we wel doen.
Heerlijk lekker weer naar huis.
Nu zijn we thuis, de koorts is weg, haar fontanel weer zoals we die kennen en af en toe kan er zelfs weer een klein lachje vanaf. Ons kleine vechtertje, zij komt er wel!!

Wij kunnen weer lekker knuffelen!!!

Lukas en Brett

Het is `s morgens vroeg als Lukas al helemaal zin heeft in de nieuwe dag.
Brett komt een ochtendje spelen.
Als de bel gaat is het dan ook rennen naar de deur om Brett snel binnen laten.
De mama`s zijn vol verwachting want deze twee jongens kunnen het onwijs gezellig hebben samen, maar elkaar ook echt flink in de haren zitten.
En na twee minuten is het al zover. Het ene ventje geeft het andere kereltje een linkse met een auto in de hand. Het andere ventje kijkt wat beduusd, maar geeft een flinke duw terug.
De mama`s zuchten, kijken elkaar aan en vrezen voor een ochtendje ruzie en geknok.
De ene mama wenst de andere mama succes en gaat ervandoor.
Ik haal nog even diep adem en besluit dat het tij misschien nog te keren is en dat het gewoon heel erg gezellig gaat worden. En dat wordt het.
SUPER GEZELLIG!! Blijkbaar is na die ene tik en duw de rangorde weer bepaald, elkaars krachten weer gemeten en kan er gespeeld gaan worden.
En de mama? Die vouwt de was, ruimt op, maakt schoon maar is vooral heerlijk aan het genieten van die heerlijke kereltjes.
Dan hoort de mama: "Ooooww we zitten vast. Helemaal vast in de modder.."
Twee jongetjes liggen languit onder de auto en bekijken de schade en hoe diep ze zijn vastgelopen in de modder. Vakkundig worden de moersleutels tevoorschijn gehaald en vol overgave en met her en der wat werkoverleg wordt de auto gerepareerd, losgetrokken en kunnen de kereltjes hun weg naar opa en oma weer vervolgen.
En als het dan toch nog mis dreigt te gaan, gaan we lekker wat drinken een koekje erbij, leest de mama een boekje voor, verandert de mama in een tijger die kleine jongetjes gaat pakken. Daarna zet de mam allebei de jongetjes met elk wat autootjes apart van elkaar en dan gaat het weer helemaal goed.
Na een klein poosje zoeken de jongens elkaar weer op en gaat het spelen weer helemaal leuk.

Ik zeg een: TOPOCHTEND!!!



en we kunnen weer  verder....

o, nee.. vast in de modder

even repareren en losmaken

Even apart spelen......

drinken en een koekje...

Samen in de hut



Lieve, kleine, KERNGEZONDE Saar.

Bij 30 weken zwangerschap is er een flink groei te zien van het vruchtwater, dit zorgt ervoor dat ik word overgedragen aan de zorg van de gyneacoloog.
Ook deze man vindt de hoeveelheid vruchtwater zorgelijk. En hij wil ons met grote regelmaat in het ziekenhuis hebben om controles uit te blijven voeren, vruchtwater te meten en ons kindje met echo`s controleren.
Ik kan het maar moeilijk geloven, ik voel me geweldig, het gaat supergoed en ik kan me niet voorstellen dat er iets mis is.
Maar het vruchtwater blijft groeien en de artsen zijn bang voor een afwijking bij ons kleine ongeboren babytje. Dat is schrikken.. maar nog steeds denken wij dat het wel goed komt. Het voelt allemaal zo goed. Ook de arts is heel tevreden over de echo`s en ons babytje groeit ook goed.
Dan is het bij 37 weken tijd voor een nieuwe controle. Het vruchtwater is opnieuw explosief gegroeid. Er zit 5 liter vruchtwater in mijn buik waar een hoeveelheid van 2 liter "normaal" is.
Ik mag niet meer het ziekenhuis verlaten, de baby is niet ingedaald, de kans dat de vliezen breken met zoveel vruchtwater is groot en dan kan de navelstreng eruit floepen en dat is voor het kindje levensgevaarlijk. Ik ga ingeleid worden.
Ze gaan ons kindje goed controleren, kijken of ze kunnen ontdekken waar het vele vruchtwater vandaan komt.. iets met het slokdarmpje? de nieren? iets met de hersentjes? het maagje? open/ gescheurd gehemelte? Zij weten het niet, wij weten het niet.. Maar ons gevoel blijft goed.
Na de bevalling doet Sara het onwijs goed, ze kunnen niets vinden en ze mag lekker bij mij liggen.
De volgende ochtend wordt ze nog een keer gecontroleerd, weer wordt ze volledig gezond verklaart.
Na haar kuurtje onder de lamp wordt ze ook nog een keer uitgebreid bekeken door een kinderarts en opnieuw wordt ze gezond verklaard.
En toen was Sara 4 weken en moest ze  nog 1 keer een bezoekje brengen aan de kinderarts.
En opnieuw kregen we dezelfde uitslag: "Jullie kleine meisje, doet het geweldig en is kerngezond!!"
Zo de ziekenhuisbezoeken kunnen we vaarwel zeggen! Ons meisje is gezond, en ik had "gewoon" heel veel vruchtwater.
Wij zijn heel erg dankbaar, want ondanks ons goede gevoel hebben we wel begrepen hoe anders het allemaal had kunnen zijn.

Kinderarts bekijkt je
van top tot teen.
Gezond je bent kerngezond.

Nu genieten wij met elkaar intens van een heel relaxed, lief, prachtig meisje die het heel erg goed doet!

Van 5 pond naar 7 pond. De topper!

Nog 1 keer check van je gehemelte



Lekker koekeloeren naar je mobiel.

Jij kan zo heerlijk, ontspannen slapen....Volledige overgave.
Je bent ons lieve meisje. Lekker slapen Saartje..

afvoer-angst...

Het is ochtend, het ventje spettert, kletst, draait en "zwemt" in het bad terwijl de mama heerlijk
een uitgebreide douche neemt. Allebei genieten ze.
Na een flinke tijd besluit de mama de kraan uit te draaien, af te drogen en aan te kleden.
Het ventje is de vrolijkheid en het geduld zelve dus haast is er niet bij.
Samen kletsen de mama en het ventje heel wat af.
"Mama, mag ik mijn tannebostel. ga ik vas tanne poesen.."
Tuurlijk mag dat. Vrolijk poetst het kereltje zijn tanden en eenmaal klaar gooit hij de tandenborstel achteloos in bad.
De mama neuriet en draait vast het badwaterputje open om het water weg te laten lopen.
Grappend en grollend doet de mama haar haren en geniet het ventje nog even van het water wat langzaam minder aan het worden is.
Maar dan gebeurt het, het ventje kijkt ineens met grote ogen hoe het allerlaatste puntje van zijn tandenborstel ietsiepietsie wegzakt in het afvoerputje. Ineens ziet hij helemaal voor zich hoe gorgelend en zuichend zijn tandenborstel dreigt te verdwijnen in het grote niets!!
Water vliegt in het rond als het ventje niet weet hoe snel hij moet gaan staan, grote ogen volgen zijn speelgoed die ook langzaam naar het afvoerputje drijven en dan is er dat besef, groot besef.. IK pas daar ook doorheen. het ventje trappelt, gilt en grote angsttranen roetsen naar beneden over de wangen in het water.
De mama die net haar handen vol schuim heeft, kan even niks en kijkt naar de grote, grote paniek en angst bij haar kleine ventje.
Een bibberend lijfje, grote bange ogen en trillende handjes proberen te redden wat er te redden valt.
Snel, heel snel gritst het ventje zijn tandenborstel weg van dat enge putje. Het ventje strekt zijn voet om speelgoed tegen te houden, maar dan glijdt het er langs de andere voet weer langs.
De handjes grijpen en drukken het speelgoed tegen een bibberend lijfje. Het is niet bij te houden, het water en sop verdwijnen rochelend in het putje. speelgoed glijdt mee, teveel om vast te houden of tegen te kunnen houden met je voeten. Angst overheerst.... Het ventje is buiten zinnen van paniek.
Dan heeft de mama haar handen schoon, heeft in 1 ogenblik gezien dat hier GEEN grapjes gemaakt mogen worden, ze gritst een badcape en trekt haar ventje uit het bad en draait abrupt het badwaterputje weer dicht. Nog 1 gorgel de borgel en dan is het stil. Het water blijft liggen, speelgoed begint weer te dobberen en het kereltje trilt en huilt na in mama`s armen.
De mama kruipt met het ventje in de schommelstoel, stelt hem gerust en troost waar ze kan.
Dan heel zielig klinkt het: "Lukas wil nie weg! Lukas nie met water mee, Lukas wil niehie..." Hij klemt zich vast aan zijn mama die hem strak tegen zich aandrukt en zegt: "Lieve schat, door dat putje kan alleen water en sop. Speelgoed past niet, tandenborstels passen niet en Lukas past helemaal niet! (Oke, misschien een vingertje of een teentje.. maar dat zegt de mama maar niet hardop.)
Zullen we samen eens kijken?" "neehee Lukas wil nie samen kijke.."
De mama laat het voor wat het is en als het ventje zijn middagtukkie doet, ruimt de mama het bad op, maakt het schoon en besluit heel voorzichtig met deze grote angst om te gaan en het ventje te leren dat het echt niet gevaarlijk is.
Dan wordt het avond, het kereltje ligt te slapen en de papa en mama zitten lekker saampies op de bank als er vanboven een keiharde angstschreeuw klinkt, de mama sprint naar boven en ziet een bang klein jongetje rechtop in zijn bed zitten, tranen over zijn wangen en een stemmetje wat snikt: "kan nie doorheen he.. alleen water, Lukas wil nie doorheen.."
De schat!!! Zelfs in zijn dromen komt dit grote bange moment bij hem terug!!
Er ligt een taak voor de papa en mama.. En die gaan we uitvoeren..
Het komt goed Lieve kleine schat van me!!!

Dopen Sara

Zondag 12 mei, moederdag.
Een hele bijzondere moederdag dit keer.
De dag dat wij ons meisje ten doop mochten houden.
Het blijft bijzonder om te zien en te beseffen dat God een enorme belofte geeft aan Sara.
Een belofte waarin hij beloofd dat hij voor altijd haar God en Koning wil zijn.
Dat wat er ook in haar leven staat te gebeuren, mooie dingen of hele zware verdrietige dingen, God is erbij. Hij weet ervan en zal haar dragen.
Hij beloofd dat er vergeving is voor al haar zonden, doordat zijn zoon aan het kruis is gestorven.
Hij beloofd een heilige Geest, waar ze zich haar hele leven op mag beroepen en die in haar wil wonen en werken.
Het is zo groot, het is zo bijzonder en dat vult ons als ouders met diepe dankbaarheid.
In dit geloof mochten we ons meisje bij het doopvont houden, met die belofte op ons netvlies zagen we het water over haar hoofdje gegoten worden. Een teken van het achterlaten van het oude leven en mogen opstaan in een nieuw leven.
Het is ongrijpbaar, nauwelijks te bevatten en zo bijzonder mooi.
Wij danken God voor deze bijzondere dag.

Hier zijn wij dan: van U is`t jonge leven, het moet U dankend worden weergegeven,

want alles komt uit Uwe hand.

 

 Het water wacht en `t kind ontvangt uw zegen, Gij spreekt het aan,

zij heeft een naam gekregen en niemand rukt het uit Uw macht.

 

 

 

 Uw teken spreekt,Gij wilt haar Heiland wezen, ze is gedoopt, begraven en herrezen

in Vader, Zoon en Heilge Geest.

 

 

 

Er is gedoopt! Wij allen zijn verbonden, het  voorgeslacht de ouders die hier stonden,

de ganse kerk in een geloof.

Genieten...

Als papa moet werken, gaan wij gezellig een dagje naar pake en beppe.
In de ochtend moeten pake en beppe weg en ga ik met Lukas even naar het lemsterstrand.
Eerst Sara drinken geven, wagen uitklappen, Sara inpakken en wegleggen, Samen met Lukas strandspeelgoed opzoeken, inladen, Lukas in de wagen en gaan met die banaan.
Onderweg bedenk ik me dat we niks hebben meegenomen om op het strand te kunnen drinken of eten.
We lopen een ommetje en halen bij de groenteboer een zakje lekkere druiven.
Dan koersen we richting het strand. Langs het water van : `t Dok" liggen allemaal bootjes.
De een nog groter dan de ander. Sommige leggen aan, andere varen weg.
Lukas kijkt en geniet. Verderop moeten we even wachten want de brug gaat open.
Ook dat is weer een belevenis als je daar als twee-jarig ventje met je neus bovenop staat.
Op het strand is het super lekker weer. Samen spelen we met zand, glijden we van de glijbaan en eten onze druiven.
En dan wanneer we heerlijk tegen elkaar aan geschurkt zitten met ons gezicht in het zonnetje, druiven in de hand klinkt er een stemmetje naast mij: "vin echt zoo zellig mama!" Om vervolgens zijn kleine koppie tegen mijn schouder te leggen.
Dit is echt ultiem genieten. Mijn ogen glijden over de wagen waarin Sara ligt te slapen, mijn arm voelt het hoofdje van mijn kleine, grote vent, mijn gezicht voelt de tintelingen van de zon en mijn hart stroomt over van dankbaarheid, trots en ontroering.. Wauw.. Ik voel me gezegend.
Na een tijdje is het alweer tijd om te gaan, langzaam lopen we terug.
Bij de dijk in het mooie groene gras staan bloemen. Knalgele paardebloemen, die vieze vlekken in je kleren maken als je ze plukt, die stinken als je ze in een vaasje neerzet.
Maar die je vol blijdschap aanpakt als zoonlief ze voor je plukt en zegt: "Die zijn voor jou mama!"
Het allereerste zelfgeplukte "bosje" bloemen, bewust geplukt en weggegeven aan zijn mama.
Bedankt lieve kleine schat! Ik hou zielsveel van je!!


Lekker glijden

Zand scheppen en sjouwen.

Even pauze met wat druiven



Onze heerlijke banjer!

Voor jou mama!!