Vrolijk fietsen de mama en het ventje naar de winkel.
Al zingend over koetjes, klokken die BIM BAM slaan, visjes die in een kom zwemmen etc etc komen ze bij de winkel aan. Heerlijk kletsend en giebelend lopen ze naar de winkelwagentjes.
"Zo grote vent, mama zet je in het wagentje want we moeten best veel boodschappen hebben."
"Nee, Neeeeeeeeeeeee" Het ventje laat zich languit op de vloer vallen en schopt, slaat en gilt.
Oke, uuuhm... wat zullen we eens gaan doen.. De plek die Lukas uitgekozen heeft is sowiezo niet handig, want zo kan niemand meer een karretje pakken.
Kordaat pakt de mama het zoontje op en zet hem in het karretje. Al spartelend en vechtend moet het ventje het opgeven, hij zit toch echt in het karretje.
De mama heeft 1 hand om te sturen en de andere gebruikt ze om de kleine driftkop te beschermen voor een val uit het wagentje.
Terwijl het ventje krijsend, gillend om zich heen slaat en trapt, baant de mama zich een weg door de winkel.
Vriendelijk lachend passeert ze alle mensen en verzamelt de boodschappen. Het gaat snel, want Lukas is zo lief om met zijn gekrijs iedereen te alarmeren dat we eraan komen.
Ondertussen probeert mama zoonlief te kalmeren.
Het heeft geen enkel resultaat en mama besluit hem maar te negeren.
Tot er een vrouw naar de mama toeloopt.
"Mevrouw, dit kan toch niet. Dat kereltje heeft zoveel verdriet!" De mama zou het liefst nu reageren zoals Lukas al doet, maar dat gaat haar toch iets te ver.
Vriendelijk maar o zo beslist zegt ze tegen de vrouw: "Het kan dus wel, het is een kleine driftkop en het gaat ook wel weer over. Het is geen verdriet het is pure woede."
De mevrouw is het niet met me eens, en dat hoeft ook niet als ze me er nu maar langs laat.
Iets dwingerder zeg ik: "Een hele fijne dag nog, wij gaan de boodschappen betalen."
Vlug met de kar naar de kassa. Onder luid geschreeuw betaalt de mama, negeert het zoontje en de mensen die het blijkbaar een prachtige attractie vinden.
Boodschappen in de mand, Lukas op de fiets en crossen naar huis. Onderweg gilt en krijst Lukas door. Wow, dit is wel een echte driftbui!! Zachtjes zingend probeer ik hem rustig te krijgen, maar het heeft geen effect. Opeens schrikt de mama zich naar, want het ventje heeft het tuigje los en zijn voeten ook.. Hij laat zich opzij vallen en de mama kan hem nog net op tijd vastpakken.
Fiets neerzetten, Lukas weer goed strak in het stoeltje en hup naar huis.
Thuis de boodschappen opruimen, Lukas negeren die de vloer dweilt en zichzelf helemaal kwijt is.
De mama vindt het sneu, maar het ventje moet leren dat hij niet altijd zijn zin kan krijgen.
De mama loopt naar het ventje en pakt hem heel stevig vast. Al schoppend en krijsend laat het ventje het toe. De mama loopt door de kamer en neuriet in zijn oortje, vertelt hoeveel ze van hem houdt en dat het helemaal niet erg is dat hij zo boos is. Langzaam, tergend langzaam voelt ze het lijfje rustiger worden en de woede verdwijnen tot er alleen nog een intens verdrietig jongetje over is.
Samen kruipen we op de bank en dan slaat het ventje zijn armen om zijn mama en geeft de mama een kusje terwijl de tranen over zijn wangen lopen. De mama drukt het ventje tegen zich aan, zingt en moet ook wat wegslikken. Na een paar minuten is hij stil en ligt hij helemaal moe bij de mama.
Die legt hem lekker in zijn bedje waar hij bijna direct in slaap valt.
Zachtjes fluistert de mama:
"Lieve Lukas,
Wat vecht je elke keer tegen je eigen temperament.
Je snapt zelf niet wat er allemaal in je lijfje gebeurt.
Maar mama zal voor je zorgen! (en sja.. dat doet ze ook door consequent te blijven...)
Lekker slapen lieverd!"
