29 juli 2014

Heel vroeg gaat de wekker, ik kruip uit mijn bed, voel aan mijn buik waar ons kleintje heerlijk aan de ochtendgym bezig is. Ik stap onder de douche en samen met Arjan nemen we een ontbijt.
Ik krijg niet veel door mijn keel, maar ik zal toch energie moeten hebben voor de dag die komen gaat.
Net voordat we weg gaan loop ik nog even naar boven, waar Lukas en Sara net wakker zijn.
Ik knuffel ze en kan maar niet genoeg van ze krijgen. Ik voel me vreemd.. Straks als ik ze weer zie zal het allemaal anders zijn. Dan is Sara niet meer de jongste en heeft Lukas er nog een broertje of zusje bij. Ik knuffel en knuffel en knuffel. Dan is het echt tijd om te vertrekken.

Daahaag papa en mama!!!

Opa en Oma zijn inmiddels ook uit bed en vanuit het slaapkamerraam van Sara zwaaien ze ons met zn viertjes uit. En zoals altijd heb ik even nodig om te schakelen, thuis los te laten en me te focussen op wat komen gaat. Mijn gedachten dwalen af naar dat lieve pakje in de tas. Die hele kleine maatjes, de namen die we bedacht hebben en de grote vraag of het een jongetje of een meisje zal zijn. Ik ben er behoorlijk van overtuigd dat ons gezinnetje uitgebreid gaat worden met een jochie, maar helemaal zeker ben ik niet, het is de verassing die ik deze derde keer wel het meest spannend vind.
Ik kijk achter me en zie opnieuw die lege maxi cosi op de achterbank.. Ik voel me zo vreemd, opgelaten, gespannen, euforisch, vrolijk, zenuwachtig, verliefd en gek.
Naast me rijdt Arjan naar ziekenhuis, zeker van zichzelf en rustig. Ja, ook hij vindt het spannend, maar mijn nuchtere man vliegt minder van hot naar her met zijn gevoel en dat is maar goed ook.
Netjes om 7:00 melden we ons. Er staat alweer een bed klaar en de banden om een ctg te maken liggen klaar. Netjes tikt het hartje de minuten weg. Ook worden de pilletjes ingebracht om het hele boeltje te laten verweken en ervoor te zorgen dat de bevalling misschien nog wel spontaan op gang komt. De ochtend glijdt voorbij en ik voel HELEMAAL NIETS!! Ik merk het heel duidelijk aan mijn lichaam er veranderd niets en ik heb ook geen centje pijn. In de middag en begin van de avond worden deze pilletjes opnieuw ingebracht, maar ook deze zorgen niet voor enige verandering. De baby doet het goed, dobbert tevreden rond en ik bedenk met dat 29 juli hoogstwaarschijnlijk niet de dag gaat worden dat ons babytje geboren zal worden. Ik baal wel een beetje. Ik ben toch wel moe van alle spanning. Ik besluit lekker te gaan slapen. De gyneacoloog heeft de hoop dat in de rust en stilte van de nacht mijn lichaam alsnog aan het werk gaat, maar zij gaan er nu niks actiefs meer aan doen.
Ik ben allang blij, want ik heb zin om een nacht lekker te slapen.
Ik stuur Arjan naar huis in het vertrouwen dat er niks gaat gebeuren. Dat gebeurt inderdaad niet.
De hele nacht kan ik (op een paar controles na) ongestoord slapen en heeft babylief het nog heerlijk in mijn buik.

Aan het apparatuur.....

Die dag alweer ruim een jaar geleden.

We wisten het al heel vroeg in de zwangerschap. Ook bij de derde zwangerschap was er veel te veel vruchtwater waardoor extra controles noodzakelijk waren. En ook zou ik opnieuw in het ziekenhuis moeten bevallen dmv inleiden.
Ik heb daar best af en toe een traan om gelaten. Ik zou zo graag meemaken hoe het is om "gewoon thuis" te bevallen. Maar dat zat er tot 3 keer toe niet in.
Ik weet het wel, ik moet dankbaar zijn voor mijn kinderen en geloof me, dat ben ik ook echt wel!!
Maar toch.. Soms steekt het dat het zo moest gaan.
Tegelijk ben ik ook heel dankbaar dat het verder allemaal goed gaat, dat ik de 34 weken gehaald heb en dat alles toch wel heel goed lijkt te gaan.
En dan komt dat gekke gesprek. Samen met manlief en de gyneacoloog een datum prikken wanneer we gaan starten met inleiden. Dit hadden we nog niet eerder meegemaakt. Allebei de keren is erg plotseling besloten dat het tijd was om de kleintjes te gaan halen.
In het kamertje kijkt de gyneacoloog alles na. Het lijkt allemaal goed, het kindje ligt nog wel erg hoog, niet ingedaald en nog erg aan het draaien en rondzwemmen in mijn enorme buik. De vliezen staan al strakker dan strak door het vele vruchtwater. (opnieuw ruim 5 liter!)
En dan een datum kiezen, het is zo gek om praktisch na te denken wat handig zou zijn. (als het maar rond 36/37 weken is.)
En dan is daar de datum: maandag 28 Juli 2014 om 7:00 moeten we ons gaan melden.
Nog maar een paar weken. Alles wordt genoteerd en dan moet de gyneacoloog even iets regelen en vertrekt uit het kamertje. In mijn hoofd draaien mijn hersenen overuren en ineens schiet het me te binnen dat mijn ouders bij ons in huis komen als het zover is en dat ze vanaf maandag 28 juli kunnen komen. Hmm.... Ik kijk mijn man aan en krijg een grijns op mijn gezicht. Lachend zeg ik: "maandag zou kunnen, maar mijn ouders komen en we hebben dus oppas. Wat dacht jij ervan als we dan `s avonds nog lekker samen uit eten gaan en dat we ons dinsdag melden??" Mijn man kijkt me lachend aan, vindt het idee prima maar heeft zijn twijfels. Ik ook, maar ik besluit de stoute schoenen aan te trekken. Als de gyneacloog weer binnenkomt vraag ik hem of het ook een probleem is om ons 1 dagje later te melden. Dinsdag 29 juli. Hij kijkt me wat vreemd aan, bladert in zijn agenda, wrijft over zijn hoofd, streept wat, schrijft wat bij en ineens klinkt het. "Ja hoor, dat moet kunnen. Of de baby is er al doordat de vliezen te vroeg zijn gebroken, en anders maakt 1 dagje het verschil niet.
hihi, ik grijns en ben helemaal tevreden. Eenmaal thuis bel ik mijn ouders en zij vinden het geen probleem. Wij hebben oppas, nu nog een gezellig tentje uitkiezen om heerlijk met manlief ons voor te bereiden op de komst van ons derde wonder. We genieten in een restaurant van de rust, het eten en elkaar. Uitkijkend, denkend, dromend over de bevalling en het in onze armen houden van ons kleine wurmpje! Om ons de volgende ochtend te melden om te gaan inleiden.

Wij saampjes, heerlijk genoten van het eten en elkaar!

Nog 1 foto met dikke babybuik.

woordjes

Een helder stemmetje klinkt door het huis: "Loetja, Loetja wille Sala pelen?
Gevolgd door de stem van haar broer die zegt: "Ja, maar even wachten want mama tekent nog even een poloosje (horloge) op mijn arm.
Ik hoor de woorden die wij hier in huis zo goed begrijpen, maar die voor anderen soms zo vreemd zijn.
Lukas die van plosie, naar ploosje naar een poloosje gaat en waarvan het vast niet lang meer duurt tot het "gewoon" horloge is. Ik vind het te leuk klinken en zeg niks, maak hem niet wijzer dan hij al is.
Of Sara die gaat toveren met de woorden Hoke, poke, piele, pas...........
Silke die nog geen woord zegt, maar met een prachtig rond mondje maar blijft wijzen en zegt: "o, o"
Ik geniet van de woorden die nog net even niet kloppen.

Opnieuw klinkt er een helder stemmetje door het huis: Lu-kas..Lu-kas... Loetja!!!! mee plein toe?"
Verschrikt draai ik me om, ik wist dat ze het al wel kon zeggen, maar als ze Lukas wilde roepen was het altijd Loetja.. En nu klinkt ineens zijn naam door het huis zoals het hoort.
Het klinkt echt wel lief.... En het is ook goed.
Maar dat koosnaampje... Loetja.... Ik hoop dat ik het nooit vergeten zal.

Zomer!!!

Onze drie musketiers...
 (ja, ze vonden elkaar eventjes leuk!FOTOOW)

De laatste dagen is het duidelijk. De zomer is gekomen.
Heerlijk weer.
Ik was er ook echt wel aan toe, even wat anders met de kinderen doen en voor hun net even wat meer bewegingsvrijheid en andere dingen om te spelen.
En ja, dat was nodig. Want waar de oudste en de jongste 4 handen op 1 buik zijn, Zijn de twee oudsten op het moment water en vuur. En dat gaat niet zo goed samen.
Een jochie ( ons jochie) is fysiek! En dat gaat af en toe hard. Ons meisje is verbaal heel sterk en fysiek een stuk minder. Dus hoe ze ook schreeuwt, roept of scheldt ze delft het onderspit.
En op sommige momenten pakt ze die grote broer terug.
Een flinke klap met een blokje, een krab over de wang, of wat haren eruit, even langslopen en dan met staalblauwe ogen hem aankijken en zeggen: "Jij tommerd!!" Het maakt niet uit, zolang ze maar even kan laten weten dat ze het allemaal echt niet over haar kant laat gaan.
Broerlief pikt dat niet en.... vul maar in.. Af en toe word ik er GEK van.
Maar nu is het zomer en dus wordt alles beter!! ALLES..
Van de tuin hebben we een waterparadijsje gemaakt. Ik blijf er dicht bij in de buurt, kan sturen en gluren naar wat er gebeurt en... JAWEL... Af en toe begrijpen broer en zus ineens dat samen ook echt leuk kan zijn. Dat je lol kunt hebben, lachen en plezier kunt maken zonder scheldwoorden en vechtpartijen. Daar genieten we dan ook enorm van.
En ondertussen genieten we van alles wat bij de zomer hoort.
Nu nog 2 weken bikkelen met mijn 3 musketiers. En dan heeft manlief 4 weken vrij!!
Daar heb ik onwijs veel zin in!!

Waterparadijs Trouwborst

Papa thuis en hup het zwembad in,
mama met de meiden binnen en vechten maar....

Fietsen, picknicken en afkoelen bij het water.

Klimmen en klauteren tussen de stenen.

Prinses Sara op haar troon.

Pretletter!!. Even afkoelen..

Van die eerste keren, die zo kostbaar/dierbaar zijn.

Broer en zus, dikke schik!!!

Wat gaat het hard, en wat heeft Silke ineens een sprong in haar ontwikkeling gemaakt.
Sinds dinsdagmiddag kan Silke kruipen!! Het lukte al wel, maar het ging altijd maar achteruit en dat frustreerde enorm. Hierdoor kwam ze maar niet tot spelen en had ze mij erg veel nodig.
Dat waren een paar intensieve weken, waar ook Sara best jaloers van werd. Veel tijd en aandacht voor Silke en wat minder voor Sara. Je probeert het te compenseren maar kinderen voelen het allemaal feilloos aan.
Maar nu is het ineens zo anders. Silke kruipt en heeft een doel voor ogen waar ze naartoe wil. Dat maakt het samen spelen voor de meiden ineens veel leuker. Dat is genieten voor allemaal.
Silke is supervrolijk en lacht maar door. Ze kruipt en kruipt en speelt.
Voor Lukas en Sara ook best wennen.

Anekdote met Sara:
Vrolijk speelt Sara met haar pop wanneer Silke aan komt kruipen en duidelijk haar zinnen op diezelfde pop heeft gezet. Met een snelle beweging wordt de pop Sara afhandig gemaakt. Sara staat erbij te kijken en wordt boos. Geeft Silke een klap en pakt haar kind terug. Silke kijkt wat verdwaasd om zichheen en laat de boze woorden van Sara over haar heen komen. "Jij moet nu mij toe kruipen, zelf spelen Silke! Niet mij afpakken, ik heel boos jou!" Nadat deze woorden eruit zijn krijgt Silke nog een tik. "En nu wegwezen Silke!" En opnieuw volgt er een tik. Terwijl Silke het nog steeds gelaten over zich heen laat komen, vinc ik het tijd om in te grijpen. "Sara, Wij slaan hier niet, stoppen!"
"mama, Silke niet zeggen stop hou op, mag wel slaan hoor!" Geduldig leg ik uit dat Silke dat nog even niet kan zeggen en dat je op haar gezichtje moet letten of ze het leuk vindt. Als ze lacht is het leuk en anders moet je stoppen. Sara kijkt me wijs aan en zegt: "Silke moet niet mij toe kruipen ik ook niet slaan."
Lekker, fel, klein bijdehandje, Wen dr maar aan, want je zus heeft het kruipen ontdekt!!!

Anekdote met Lukas:
Lukas zit op de grond en bouwt met opperste concentratie aan een duplotoren, Silke heeft het ontdekt en komt kraaiend van plezier aankruipen en mept met nauwkeurige preciezie de toren van Lukas omver. Lukas vindt het te grappig om zich er druk om te maken en lacht vriendelijk. Maar deze situatie herhaalt zich toch zeker zo`n 15 keer. Lukas kan er niet meer om lachen en verzucht tegen mij: "mam, best knap dat ze kan kruipen maar ze kan ook heel goed uitdagen!!"
Met een brede grijns leidt ik Silke af en speelt iedereen weer even op zijn of haar "eigen terrein"

Hoe moet dat nou...



oeoeoeoeoeo... bijna.....

Optrekken is vast de volgende stap. Tot de knietjes gaat goed een beetje verder wordt hard geoefend maar is net nog even te veel gevraagd. Het is zo leuk om daarnaar te kijken.
Ook is ze voor het eerst op de fiets meegegaan in het voorzitje. Geweldig weer!!!
Zo`n lekker koppie om maar kusjes te geven, dat stralende bekkie en de bijbehorende geluidjes.
De doek gaat nog vaak gebruikt worden want het is wel erg handig om mijn handen vrij te hebben voor Sara, maar we gaan zeker het zitje ook actief gebruiken. Wat voel ik me rijk met mijn meiden in de zitjes en mijn jochie naast me!

Mijn meiden, allebei op de fiets!!

Onze pretletter!!!!

Die eerste keren.... Wat kan ik die opzuigen, vastleggen en eindeloos naar terugkijken.
We hopen dat er nog heel veel eerste keren volgen.

Schoolreisje

Met dat prikkelende, gespannen onderbuik gevoel, een te blij hoofd en een hart vol verwachting stap ik de overloop op. Op weg naar dat mooie kamertje, waar een prachtig jochie moet wakker worden voor de dag waar zo enorm naar uit is gekeken.
"Lieverd, word je wakker, het is zover vandaag ga je op schoolreisje!"
Terwijl zijn ogen nog dicht zijn trekt er een brede grijns over het bekkie. Nog even flink uitrekken en wakker worden. En dan begint het rennen, springen, giebelen, uitgelaten, geratel en het eindeloze enthousiasme. SCHOOLREISJE. Terwijl ik de meiden was en aankleed, lachen we samen gespannen en vol verwachting over wat komen gaat.
Brood is nog nooit zo snel naar binnen verdwenen. Op school zitten er veel kindertjes onrustig en vol verwachting op hun stoeltjes. De juffen lachen en stralen er omheen.
Iedereen heeft er zin in. Buiten heerst er een gezellige spanning onder de moeders die dit voor het eerst mee maken. fototoestellen in de aanslag, opstellen op de goede plek. en dan even geduld....
Het is geweldig. Het is zo`n dingetje waar ik als moeder naar uitgekeken heb en wat tegelijk voor wat gezonde spanning zorgt.
En dan is het zover. Heel veel kleine guppies, hand in hand, gespannen verwachtingsvolle bekkies en glimmende oogjes. Daar gaan ze. De bus in. Snel wat foto`s schieten, maar ook enorm genieten van het moment. Die kleine lijfjes in die enorme bus!
En dan zit mijn eigen kereltje daar op die stoel. Zijn koppie komt, als hij zich wat omhoog duwt net boven het raampje uit.
Dan klinkt de motor van de bus. Het is zover.. Langzaam begint de bus te rijden, we zwaaien en zwaaien en zwaaien. En dan gebeurt het toch.. De spanning kruipt omhoog vanuit mijn buik helemaal naar mijn ogen, waar het in de vorm van een glinsterende kleine traan mijn lijf ontsnapt.
Het is zooo gaaf, best spannend. Maar o, wat gaat dat kereltje genieten!!!!!

Zo kostbaar. Dag lieverd!!! Heel veel plezier!!

Rolpatronen.

Lukas is op school, Silke slaapt en ik ben met Sara de bovenverdieping aan het opruimen, en poetsen.
Sara poetst ijverig mee en samen zingen we liedjes. Lekker kneuterig..Ik hou dr van.
Mijn meisje poetst en boent zodat alles glimt en blinkt. Wanneer de ze verwarming grondig afsopt stopt het liedje ineens en klinkt haar stemmetje helder en vrolijk:
"mama, Sala heel goed poesen!" "jij kunt zeker goed poetsen, fijn dat je mij zo helpt."
"ja, ikku goed poesen, omdat Sala meisje bent!
Ja toch, mam?? Loetsja (lukas) kan nie heel goed poesen, die samen met papa klussen dat papa heel goed. Loetsja ook omdat hij jonnen (jongen) is. Echt hoor!"
Terwijl ze haar sopdoekje nog eens in de emmer uitspoelt en uitknijpt, kijk ik haar wat ongelovig aan.. Glimmend kijkt ze terug, loopt terug naar de verwarming die nog stevig staat na te druppen en zegt: "Echt waar mam!"

hmmm....Iets met rolpatronen en taakverdeling..

Dit gevoel roep het wel wat op......