Van die eerste keren, die zo kostbaar/dierbaar zijn.

Broer en zus, dikke schik!!!

Wat gaat het hard, en wat heeft Silke ineens een sprong in haar ontwikkeling gemaakt.
Sinds dinsdagmiddag kan Silke kruipen!! Het lukte al wel, maar het ging altijd maar achteruit en dat frustreerde enorm. Hierdoor kwam ze maar niet tot spelen en had ze mij erg veel nodig.
Dat waren een paar intensieve weken, waar ook Sara best jaloers van werd. Veel tijd en aandacht voor Silke en wat minder voor Sara. Je probeert het te compenseren maar kinderen voelen het allemaal feilloos aan.
Maar nu is het ineens zo anders. Silke kruipt en heeft een doel voor ogen waar ze naartoe wil. Dat maakt het samen spelen voor de meiden ineens veel leuker. Dat is genieten voor allemaal.
Silke is supervrolijk en lacht maar door. Ze kruipt en kruipt en speelt.
Voor Lukas en Sara ook best wennen.

Anekdote met Sara:
Vrolijk speelt Sara met haar pop wanneer Silke aan komt kruipen en duidelijk haar zinnen op diezelfde pop heeft gezet. Met een snelle beweging wordt de pop Sara afhandig gemaakt. Sara staat erbij te kijken en wordt boos. Geeft Silke een klap en pakt haar kind terug. Silke kijkt wat verdwaasd om zichheen en laat de boze woorden van Sara over haar heen komen. "Jij moet nu mij toe kruipen, zelf spelen Silke! Niet mij afpakken, ik heel boos jou!" Nadat deze woorden eruit zijn krijgt Silke nog een tik. "En nu wegwezen Silke!" En opnieuw volgt er een tik. Terwijl Silke het nog steeds gelaten over zich heen laat komen, vinc ik het tijd om in te grijpen. "Sara, Wij slaan hier niet, stoppen!"
"mama, Silke niet zeggen stop hou op, mag wel slaan hoor!" Geduldig leg ik uit dat Silke dat nog even niet kan zeggen en dat je op haar gezichtje moet letten of ze het leuk vindt. Als ze lacht is het leuk en anders moet je stoppen. Sara kijkt me wijs aan en zegt: "Silke moet niet mij toe kruipen ik ook niet slaan."
Lekker, fel, klein bijdehandje, Wen dr maar aan, want je zus heeft het kruipen ontdekt!!!

Anekdote met Lukas:
Lukas zit op de grond en bouwt met opperste concentratie aan een duplotoren, Silke heeft het ontdekt en komt kraaiend van plezier aankruipen en mept met nauwkeurige preciezie de toren van Lukas omver. Lukas vindt het te grappig om zich er druk om te maken en lacht vriendelijk. Maar deze situatie herhaalt zich toch zeker zo`n 15 keer. Lukas kan er niet meer om lachen en verzucht tegen mij: "mam, best knap dat ze kan kruipen maar ze kan ook heel goed uitdagen!!"
Met een brede grijns leidt ik Silke af en speelt iedereen weer even op zijn of haar "eigen terrein"

Hoe moet dat nou...



oeoeoeoeoeo... bijna.....

Optrekken is vast de volgende stap. Tot de knietjes gaat goed een beetje verder wordt hard geoefend maar is net nog even te veel gevraagd. Het is zo leuk om daarnaar te kijken.
Ook is ze voor het eerst op de fiets meegegaan in het voorzitje. Geweldig weer!!!
Zo`n lekker koppie om maar kusjes te geven, dat stralende bekkie en de bijbehorende geluidjes.
De doek gaat nog vaak gebruikt worden want het is wel erg handig om mijn handen vrij te hebben voor Sara, maar we gaan zeker het zitje ook actief gebruiken. Wat voel ik me rijk met mijn meiden in de zitjes en mijn jochie naast me!

Mijn meiden, allebei op de fiets!!

Onze pretletter!!!!

Die eerste keren.... Wat kan ik die opzuigen, vastleggen en eindeloos naar terugkijken.
We hopen dat er nog heel veel eerste keren volgen.

Schoolreisje

Met dat prikkelende, gespannen onderbuik gevoel, een te blij hoofd en een hart vol verwachting stap ik de overloop op. Op weg naar dat mooie kamertje, waar een prachtig jochie moet wakker worden voor de dag waar zo enorm naar uit is gekeken.
"Lieverd, word je wakker, het is zover vandaag ga je op schoolreisje!"
Terwijl zijn ogen nog dicht zijn trekt er een brede grijns over het bekkie. Nog even flink uitrekken en wakker worden. En dan begint het rennen, springen, giebelen, uitgelaten, geratel en het eindeloze enthousiasme. SCHOOLREISJE. Terwijl ik de meiden was en aankleed, lachen we samen gespannen en vol verwachting over wat komen gaat.
Brood is nog nooit zo snel naar binnen verdwenen. Op school zitten er veel kindertjes onrustig en vol verwachting op hun stoeltjes. De juffen lachen en stralen er omheen.
Iedereen heeft er zin in. Buiten heerst er een gezellige spanning onder de moeders die dit voor het eerst mee maken. fototoestellen in de aanslag, opstellen op de goede plek. en dan even geduld....
Het is geweldig. Het is zo`n dingetje waar ik als moeder naar uitgekeken heb en wat tegelijk voor wat gezonde spanning zorgt.
En dan is het zover. Heel veel kleine guppies, hand in hand, gespannen verwachtingsvolle bekkies en glimmende oogjes. Daar gaan ze. De bus in. Snel wat foto`s schieten, maar ook enorm genieten van het moment. Die kleine lijfjes in die enorme bus!
En dan zit mijn eigen kereltje daar op die stoel. Zijn koppie komt, als hij zich wat omhoog duwt net boven het raampje uit.
Dan klinkt de motor van de bus. Het is zover.. Langzaam begint de bus te rijden, we zwaaien en zwaaien en zwaaien. En dan gebeurt het toch.. De spanning kruipt omhoog vanuit mijn buik helemaal naar mijn ogen, waar het in de vorm van een glinsterende kleine traan mijn lijf ontsnapt.
Het is zooo gaaf, best spannend. Maar o, wat gaat dat kereltje genieten!!!!!

Zo kostbaar. Dag lieverd!!! Heel veel plezier!!

Rolpatronen.

Lukas is op school, Silke slaapt en ik ben met Sara de bovenverdieping aan het opruimen, en poetsen.
Sara poetst ijverig mee en samen zingen we liedjes. Lekker kneuterig..Ik hou dr van.
Mijn meisje poetst en boent zodat alles glimt en blinkt. Wanneer de ze verwarming grondig afsopt stopt het liedje ineens en klinkt haar stemmetje helder en vrolijk:
"mama, Sala heel goed poesen!" "jij kunt zeker goed poetsen, fijn dat je mij zo helpt."
"ja, ikku goed poesen, omdat Sala meisje bent!
Ja toch, mam?? Loetsja (lukas) kan nie heel goed poesen, die samen met papa klussen dat papa heel goed. Loetsja ook omdat hij jonnen (jongen) is. Echt hoor!"
Terwijl ze haar sopdoekje nog eens in de emmer uitspoelt en uitknijpt, kijk ik haar wat ongelovig aan.. Glimmend kijkt ze terug, loopt terug naar de verwarming die nog stevig staat na te druppen en zegt: "Echt waar mam!"

hmmm....Iets met rolpatronen en taakverdeling..

Dit gevoel roep het wel wat op......

"Het staat vast en zal altijd zo blijven."

"We weten nog maar weinig, we moeten nog steeds veel dingen uitsluiten en uitzoeken, maar 1 ding is zeker. Uw dochter heeft een hersenbeschadiging, dat staat vast en zal altijd zo blijven"
Zo, de eerste zin is eruit bij de kinderarts. Er is al zo vaak over gesproken dat het ons niet echt verbaasd, wel is het "jammer/balen" (wat is een passend woord?) dat er niet een ander deel in haar hersenen het grof motorische stukje voor zijn rekening wilde nemen. Daardoor heeft Sara een forse achterstand en zal ze deze behouden. Eindeloze fysiotherapie zullen haar balans moeten versterken en haar spierkracht moeten doen toenemen.
Ergens is het best spannend, hoe gaat zij zich verder ontwikkelen? is er nog meer met ons meisje aan de hand wat extra zorg gaat vragen? Gaat Sara genoeg spierkracht in haar beentjes ontwikkelen om haar lijfje te kunnen blijven dragen? Zal ze ooit over het plein heen fietsen? We weten het niet. Maar wij denken/ zien/ ervaren dat het met Sara allemaal nog wel eens reuze mee zou kunnen vallen.
Wat we wel zeker weten is dat Sara een lieverd is. Een ongelooflijke vrolijke, felle lieverd. Een doorzetter, een pittig wijffie, een schat en een boevig draakje.
Een meisje wat door God bedacht en geschapen is. Een meisje die is zoals ze is. Een meisje waarvan God zegt, ik blijf bij jou, ik zorg voor jou, wees niet bang, onzeker of gespannen voor morgen. Ik heb een plan! Een plan met onze Sara! Een plan wat ten alle tijden goed zal zijn, ook als het anders is dan wij hopen of denken. Haar toekomst is al zeker, haar toekomst staat al vast. Dit meisje is geweven bij mij in de buik. Dit meisje is aan ons gegeven, wij mogen haar opvoeden, zien opgroeien en genieten van alle humor en vrolijkheid die zij meebrengt.
Nee, wij hebben ons voorgenomen om gewoon voluit van Sara te gaan genieten. En elke keer als zij de artsen weer verbaasd er glimlachend bij te zitten, omdat Sara laat zien wie ze is.
Sara, die komt er wel. Op haar manier, via haar weg! Ze is geweldig!

Deze kwam ik tegen op internet:

Ik ben ik en jij bent jij..

Ben jij anders dan een ander
Ja natuurlijk jij bent jij
Jij bent apart geschapen
uit een ander hoopje klei

Kijk gerust eens in de spiegel
naar het kunstwerk wat jij bent
Jouw gezicht, jouw mooie lach
en vrolijke/ sterke  karakter is opzch al een talent

Zie je wel, jij bent een wonder
Niets aan jou is saai en grijs
wees maar jij en blijf bijzonder
zing gewoon je eigen wijs...

EIN-DE-LOOS.......

Een week geleden om deze tijd, haalden we onze kinderen op uit spakenburg nadat wij een lang weekend samen onwijs hebben genoten!
We zijn nu 5 jaar getrouwd en dat wilde we samen vieren, met zn tweetjes. Terugdenken aan al die eerste momenten van verliefd worden naar verkering naar trouwen en alles wat ertussen zit. En wat er in die 5 jaar allemaal is gebeurd. Want dat het hard is gegaan, dat  kun je wel zeggen.
2007 verkering, 2008 afgestudeerd, 2009 verloofd, 2010 getrouwd, 2011 Lukas geboren, 2012 zwanger, 2013 Sara geboren, 2014 Silke geboren, 2015 5 jaar getrouwd! Wauw, zo gezegend, zo dankbaar!! Dus een weekend weg leek ons super. Nou, "super" is een understatement. Het was subliem, kon niet beter!!!
Vrijdag aan het eind van de middag, hebben we de kinderen naar opa en oma gebracht die daar een weekend lang voor de kinderen zouden zorgen.
Na nog een laatste kus en knuffel, stappen wij samen in de auto. Dat moment van afscheid vind ik altijd even lastig, met een beetje leeg gevoel rijden we dan ook de bocht om. Maar als snel verandert dat gevoel, in verwachting, enthousiasme en heel veel zin om te gaan genieten.
Nou, dat hebben we gedaan. We vatten het weekend zelf samen in 1 woord. "Eindeloos"

Mijn lieverd... Eindeloos leuk!!

Eindeloos:
...genieten
...tijd
...slapen
...liefde
....lezen
...spelletjes
....terrasjes
...theater
.....uit eten
.....winkelen
...nog meer terrasjes
...tijd
...rust
...exclusieve aandacht voor elkaar
...samen

Proosten aan het vrijthof in Maastricht.

En zo kan ik dit rijtje nog eindeloos verder aanvullen.
Wat was het heerlijk relaxed, gezellig. Wat hebben we samen gekletst, gelachen en genoten.
Zoveel tijd voor elkaar is echt fijn.
Wat was het soms ook stil en ook daar konden we van genieten. Die rust vond ik heerlijk.
Alle tijd voor jezelf en elkaar. Alles kan en alles kan op het laatste moment.


Niks vooruit plannen, nadenken, organiseren. Gewoon op het moment zelf bedenken wat we gaan doen en dat ook direct doen.
Echt. Het was geweldig!!!!
En na zo`n weekend is het ook heerlijk om die kleine schatten weer in je armen te hebben.
Het was een weekend dat zeker nog een keer een herhaling gaat krijgen.

Ik ben van hem, hij is van mij... Eindeloze liefde!!!

Koningsdag 2015

Wat vliegt de tijd.. Alweer een paar weken geleden dat ik tijd en inspiratie vond om te bloggen.
Inspiratie zat, want met al deze feestdagen en vrije dagen genieten we voluit!
Veel dagen dat ook Arjan vrij is van zijn werk en we met elkaar dingen kunnen doen!

Koningsdag.. Dit jaar ook weer anders omdat Lukas op school mee mocht doen met de koningsspelen. Wat een topjuffen heeft hij toch! Eerst gezellig met elkaar ontbeten en daarna mochten de kinderen in de grote hal het openingslied zingen van de koningsspelen. Sara vond het allemaal even prachtig. Ze ging met de grote meiden helemaal uit haar dak en klapte en danste net zo hard mee. Lukas mocht met de kinderen uit zijn klas helemaal vooraan staan. Hij was thuis erg enthousiast, kent het liedje uit zijn hoofd en danst de hele kamer rond. Maar dan in het echie is het toch wel erg overweldigend en spannend. Met grote ogen heeft hij gekeken en de boel opgezogen.
Daarna mochten alle kleutertjes hun fietsen versieren, spelen, optocht fietsen en als klap op de vuurpijl werden ze ook nog geschminkt. Wat heeft Lukas genoten.

En dan de koningsdag nog, springkussens, rommelmarkten, spelletjes, draaimolen, oranjetompoucen, De koning op de televisie kijken. Eindeloos genieten.
Ik kan er pagina`s over vol schrijven, maar we hebben gewoon enorm genoten van elkaar.
Het is al een poosje terug maar geniet nog maar even mee.

De aftrap... Alledrie in rood/wit/blauw op de foto. Grote uitdaging....

In de optocht met de versierde fietsen.

Zo indrukwekkend..

Ze konden geen brandweer,
maar piraat vond ik ook
wel goed.

Hoeraaaaa voor de koning!!

Naar de muziek kijken.





Ik ben zoo trots!!1

Die draaimolen is zoo leuk!!

Hamertje tik...

Whaaa... De ontdekking van
een draaimolen.. Hilarisch!!

kaasstengel happen

Met zn allen....



Ezeltje prrrrrrik

blikgooien

Wat een dag... *zucht*

Deze dag begon al veel te vroeg.
Op de woensdag vind ik dat al wat vervelend, want dan is Lukas vrij.
Kwart over 6 begon het... Driftbui 1 was geboren. Rustig aan weet ik het jochie te kalmeren en weer in zijn bed te krijgen. Maar van de herrie zijn wel de zusjes ook klaar om aan de dag te beginnen.
Terwijl ik alweer flink oplaad in wat ik kan hebben, neem ik even 5 minuten voor mezelf. Zo wil ik de dag perse niet beginnen.
Als ik mezelf weer relaxed voel, haal ik de meiden op en leg ze bij mij in bed, na een klein poosje komt Lukas er ook bij. Het gaat een paar minuten goed.
Helaas heeft Sara vandaag haar dag absoluut niet en binnen no time zit er een dikke kras op het gezicht van Silke en moet ook Lukas het ontgelden. (De harmonieuze, lieve, wat zijn we toch geweldig met elkaar foto, is net drie sec ervoor naar Arjan verstuurd)
Dit wordt hem niet. Eigenlijk ontzettend onhandig ook, want er is er 1 aan het huilen, 1 jammert en is agressief, de ander is duidelijk nog moe en wil ook niks en daar tussendoor wil ik me toch echt even wassen, aankleden en klaarmaken.. hmm... Hup de kleinste in haar bedje met speelgoed die zet het op een krijsen, nummer 2 ook in haar bed met boekjes en die krijst in canon mee. Nummer 3 mag "loslopen" en zoekt het maar even uit.
Ik ren onder de douche door, hijs me in me kleren en hoor dan Lukas, die in het bed van Sara is gaan zitten, liedjes voor haar zingen. ZO LIEF!! Dan eerst Silke maar snel wassen en aankleden.
Sara en Lukas daarna en dan hup naar beneden ontbijten.
Aan tafel gaat de ene schreeuw na de andere over de met liefde besmeerde boterhammetjes.
pfff... Als dit het wordt vandaag..
Tijd om te "spelen"... Lukas haalt nog even snel wat speelgoed van boven terwijl Sara zit te spelen met haar nieuwe duplo en Silke in de kinderstoel geduldig wacht tot ik haar heb afgesopt van de jam.
Dan ineens klinkt een schreeuw een kabaal en 1 harde bonk. Dat is niet best.

auw.. Dat doet goed zeer!!

Ik sprint naar de gang en zie daar Lukas languit op de grond. Die is naar beneden gerolt in plaats van gelopen. Ai.. Dat doet zeer. Terwijl ik hem probeer te troosten, is Sara alweer aan het huilen en ook Silke laat duidelijk weten dat ze eruit wil.. hmm... Dit is zo`n moment dat ik echt even handen tekort kom. Ik zet Lukas in stoelen voor de televisie, schuif de andere stoel er zo voor dat Sara onmogelijk bij hem kan. Ik zet Sara op de bank en leg eerst Silke in haar bed. Die gaat lekker slapen.
Als Lukas weer stil is en wil gaan spelen, de televisie uit is en ook Sara weer bij de duplo zit, gebeurt het toch. Gewapend met een duploblokje stuift Sara op haar broer af en mept hem vol op zijn verse bult (Fijne motoriek... niks mis mee). Als Lukas opnieuw gestroost is, Sara weer aan het spelen probeer ik opnieuw de ontbijtboel op te ruimen. Als ik net klaar ben en met de kinderen wil gaan spelen, is het weer Sara die uit het niets haar broer flink krabt, je gelooft het niet, maar weer op zijn verse bult, die nu ook een kras rijker is. Ik denk echt bijna dat ik gek word. Of het nog niet genoeg is, vindt Silke het allemaal wel weer welletjes en zet een keel op dat ze uit bed wil.
Zo gaat het niet. Ik zet Lukas en Sara aan tafel met een banaan, beker drinken erbij.
Snel naar boven en Silke uit bed en aan tafel met fruit en drinken.
We besluiten een eind te gaan fietsen, boodschap te halen en naar de speeltuin te gaan.
uitgeraasd, uitgewaaid, moegetrapt en hongerig komen we thuis.
Maar het was gezellig, absoluut!! We hebben weer even lekker gelachen, gezellig gekletst en Sara lijkt weer wat beter in haar vel te zitten.
Tot we thuis zijn.. Helaas beginnen daar de ruzies opnieuw. Ze zijn moe en gunnen elkaar het licht in de ogen nog niet.
In rap tempo maak ik brood klaar, flessen en bekers drinken. Hup de meiden op bed en aandacht voor Lukas. We ruimen samen de boel op en gaan torens bouwen van de duplo.
Helaas houdt Silke het ook nu maar heel kort vol om te slapen en is die ook snel beneden. We spelen nog een tijdje met z`n drietjes. Ik moet mezelf echt even ergens overheen zetten, want ik ben het zat. Voel me leeggezogen en heb geen zin meer. Maar dat kan niet. ik kijk uit naar 17:00 als Arjan weer thuis komt en tot die tijd zal ik het zelf moeten zien te rooien en dat kan maar beter met wat gezelligheid. Hup knop om en gaan.. We stoeien, oefenen met tijgeren, spelen brandweer, pakkertje en soldaatje. Dan is Silke weer moe en kan die gaan slapen en Sara naar beneden.
Helaas gaat het welgeteld (letterlijk) 8 seconden goed voor de vlam weer in de pan schiet.
Sara heeft overduidelijk haar dag niet, Lukas is moe en ik weet even niet waar ik de gezelligheid vandaan moet toveren. Sara ligt huilend bij mij op schoot, Lukas mopperend tegen mij aan.

Ja.. ze speelt even zelf!!

Toch maar even een filmpje aan, dit biedt net even wat rust en geeft ze weer een beetje energie voor het laatste stukje van de dag. Als we samen nog even iets drinken is het echt weer even gezellig.
Ik beloof dat we nog even naar de paarden gaan als we gegeten hebben. Broer en zus lijken wat opgeladen en gaan samen met de prinsessenspullen spelen en hebben het even gezellig. Heerlijk...
En dan is Arjan daar. GE WEL DIG!!!!
Wat kost me dit een energie. Helaas gaat het met het eten weer flink mis, en blijft Lukas maar mopperen, zeuren en een grote mond geven. Nu is het klaar. We vertellen hem duidelijk dat als hij nu weer een grote mond geeft hij niet mee kan naar de paarden, maar hup onder de douche en naar bed.
Hij begrijpt het prima, maar net als we op het punt staan te vertrekken gaat het weer mis. Wat vind ik het op zulke momenten lastig om door te zetten, want ik gun hem het gezellige moment vanuit mijn tenen. Maar consequent zijn vind ik nu net even belangrijker. Terwijl Arjan met de meisjes wel gaat neem ik Lukas mee naar binnen waar hij in een echte ouderwetse heftige driftbui schiet. Hij gilt, krijst en doet zichzelf echt pijn. Wat ben ik blij dat deze driftbuien er nog maar zelden zijn, want wat zijn ze heftig. In de eerste plaats voor het jochie zelf. Hij is volledig buiten zichzelf van woede en weet niet meer wat hij doet. Ik voel me heel rustig en pak door. Jochie onder de douche, waar hij zichzelf echt openhaalt met zijn nagels. Ergens doet het me pijn als ik hem zo totaal door het lint zie gaan. Maar niks doen is nu even geen optie. Ik droog hem af en terwijl ik daar mee bezig ben roept hij ineens: "je piiiiiink, mama je pink!" Dit is lang geleden, maar als hij als klein 2 jarig jochie ook zo driftig was kreeg ik hem maar op 1 manier stil namelijk pinken. net als bij een kleine baby. Het doet me wel iets dat hij hier nu om vraagt. En ik weet meteen dat ik goed bezig ben. Doorpakken maar zeker niet boos doen. Gewoon heel rustig en hem laten razen. Ik kruip met hem in de schommelstoel, helaas duurt het nog even voor hij rustig wordt en gooit hij zich nog een keer heel hard tegen de rand van de schommelstoel. Ik leg hem voorzichtig in zijn bed en kruip naast hem. Huilend, maar rustig, kruipt hij tegen mij aan. ik wrijf hem over zijn koppie en zing en neurie zachtjes liedjes voor hem. In mijn armen wordt hij rustig en zijn ademhaling weer gelijkmatiger. heel zacht fluistert hij: "jammer, dat ik niet naar de paarden kon. Nu mis ik dat allemaal." Zachtjes leg ik hem nog even uit waarom, waarop hij reageert met: "Dat weet ik mam sorry" Ik trek hem nog strakker tegen mij aan, zing en neurie verder en met een paar minuten is mijn vermoeide jochie vertrokken. Helemaal in dromenland.
Zachtjes klim ik uit zijn bed, geef hem nog een kus en vertrek naar beneden. ondertussen bedenk ik hoe pittig het voor hem moet zijn. Lief jochie, slaap maar lekker!
Beneden is Arjan er ook al snel weer met de meiden. Met allebei heb ik nog een lekker knuffelmoment voordat ook zij op bed gaan.
Zo de dag is om. Daar ben ik maar wat blij mee!!
Nu lekker de benen op tafel en rust. Even helemaal niks meer, op tijd naar bed en morgen weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Ik weet het, ook deze dagen horen erbij maar ik vind het niks aan.