Mijlpaal

Terwijl de weken voorbij vliegen, ik met het schaamrood op mijn kaken bedenk dat het alweer een maand geleden is dat de laatse blog getikt werd, gebeurde hier in huis vanmiddag iets wat een echte mijlpaal is.. Met een brede grijns zette Silke met haar 1 jaar, 2 maanden en 1 week de eerste stapjes los. Wauw.. Geweldig gaaf.

Wij zijn trots!!!!

Ja, kan ik...... Daar gaan we....

Jaaaaaa............ Stappen!!!!

Lieve Lydia

Het is gelukt!! We zijn bij ons nieuwe, lieve nichtje geweest.
Wat is ze prachtig met haar koppie vol met donkere haartjes.
Wat kan ze lekker slapen en wat heeft ze een trotse papa, mama broer en zus!

Lukas heeft al snel zijn neef Levi gevonden en samen spelen ze heerlijk.
Wij genieten van koffie en natuurlijk roze muisjes. Sara wacht.. wacht tot Lydia wakker wordt.

Als Lydia wakker wordt is een snelle blik op zijn nichtje genoeg voor Lukas, Sara blijft er omheen draaien en glimmen. Silke vindt het even leuk, maar rondkruipen is nog veel leuker.
Maar Sara straalt aan alle kanten en als ze Lydia dan ook nog mag vasthouden is ze trotser dan trots!
Lydia heeft er een super trots nichtje ( en oom en tante)bij!

Voor Pake en Beppe best extra bijzonder, het tiende kleinkind!
Opnieuw een klein mensje erbij in de familie. Of het nou de eerste of de tiende is, bijzonder blijft het.

Zooo trots op haar nichtje Lydia

Mag ik ook eens kijken.......

bijzonder middagje..

We stappen met zn vijfjes in de auto om naar Benthuizen af te reizen.
Daar is een klein, mooi meisje geboren.
Een nieuw tante zeggertje, een nieuw nichtje.
Die willen wij natuurlijk knuffelen, vasthouden en leren kennen.
Helaas gaat het heel anders waardoor we vandaag ons nichtje helemaal niet hebben gezien.

We zijn ongeveer een half uurtje onderweg als Arjan aan mij vraagt of ik even wil rijden.
Geen probleem, bij de eerste afslag gaat Arjan eraf, draait de auto zodat ik makkelijk de snelweg weer op kan rijden, we lopen om de auto en ik stap achter het stuur.
Heerlijk dat de auto al goed staat, ik zet hm in zn 1 en kan zo wegrijden.
Nou ja. dat dacht ik. een kabaal komt ineens onder de auto vandaan en hij rijdt ook echt niet soepel weg. Met een schik sta ik stil. Arjan heeft in die paar seconden ineens door wat er aan de hand is.
Hij heeft een afgebroken paaltje met betonstaal gezien.
Ai.... Die kon weleens voor de herrie gezorgd hebben. Na een snelle inspectie blijkt dat ik de auto er keurig op heb gezet. Het paaltje met uitstekend betonstaal zit precies tussen de band en het spatbord.
(En dan zeggen ze dat vrouwen niet kunnen rijden..)
Arjan stapt achter het stuur en probeert de auto met flink wat gas los te krijgen.
Dit lukt absoluut niet. Het paaltje zorgt ervoor dat de auto niet meer voor of achteruit te krijgen is.
We halen de kinderen uit de auto, trekken Lukas en Sara voor de veiligheid de hesjes aan en Arjan belt de politie. Deze komt op de motor met licht aanrijden. Lukas vond het tot nu toe maar niks, want die heeft helemaal zin om bij zijn neef en nichtje te gaan spelen en de baby te bekijken. Dit gaat helaas niet meer door. Maar zodra de motor de hoek omdraait is dat leed snel vergeten.
Grote ogen kijken naar de politie die naar ons toe komt lopen.
De sleepwagen wordt gebeld en dan is het wachten tot deze arriveert. Ondertussen is de politie superlief en vertelt vanalles aan Lukas en beloofd hem dat hij straks op de motor mag als hij dat wil.
Nou dat wil dat kereltje natuurlijk wel.
Gelukkig hoeven we niet heel erg lang te wachten. De sleepwagen takelt de auto omhoog. en zet hm weer netjes op de weg. Gelukkig is het alleen maar blikschade en kunnen we weer rijden.
Ondertussen is het te laat om nog veel verder te rijden. We besluiten bij opa en oma te eten om daarna weer naar huis te gaan.
Lukas heeft nog even op de motor gezeten en heeft de middag van zijn leven gehad.
Wij balen wel. Wat had ik graag dat kleine nichtje al in het echt gezien en vastgehouden.
We gaan snel weer een poging wagen.



Safety first

De hulptroepen

Auto omhoog en weer op de weg

Geluk bij een ongeluk heet dat toch...

"De kop is eraf"

De eerste week van het nieuwe seizoen zit erop. Wat was het voor allemaal op onze eigen manier een pittige week.
Arjan weer iedere ochtend 6.15 in de auto om eind van de middag weer thuis te komen bij zijn gezin.
De vrijdag in zijn eentje met de kinderen het ochtendritueel te doen en ze naar hun plekje brengen waar ze verwacht worden.

Lukas die is gestart met groep 1 en daarin voor het eerst hele dagen draait en 3 dagen in de week ook nog op school eet. Wat heeft hij genoten van zijn eerste week en wat vond hij het ook superstoer om op school te eten. Heerlijk om dat ventje zo te zien genieten. Maar wat heeft het hem ook veel energie gekost. Rond de klok van 18:00 sliep hij al om de volgende ochtend wakker gemaakt te moeten worden voor een nieuwe schooldag.

Sara voor het eerst naar een kinderdagverblijf. Wat heeft ook zij genoten!! Heerlijk om de foto`s te zien met dat blije enthousiaste bekkie. Wat geniet ze van de kinderen om haar heen en wat vindt ze het tegelijk ook lastig om daar goed mee om te gaan. Leuk hoe ze haar juffen uitzwaait. En toen ik haar op bed leggen zei ze: "Ikke ga even slapen en dan wakker en weer triangel toe! Ja? Mag?!!"
Dan weet je dat ze het heel goed heeft gehad. Geweldig.

Silke heeft het heel pittig gehad. Silke is een meisje die haar moeder het liefst 24/7 kan zien. En dan word je weggebracht en zie je mama niet meer en moet je het met de juffen doen. Hele lieve, dat dan weer wel. Op de foto`s zie je een meisje die niet onverdeeld blij is en zich wat vervreemd voelt. De juffen hebben veel geduld en zorgen heel liefdevol voor haar. Silke valt moeilijk in slaap en lijkt het echt even pittig te hebben. Ze zal er nog even aan moeten wennen. Heerlijk om haar weer op te zien bloeien als ze thuis is. het bekkie dat weer straalt, de schaterlach die weer door het huis klinkt. Nu eerst weer lekker een weekje bij mama thuis.

En dan ikzelf nog. Na een jaar thuis weer aan het werk. Best apart om oppas te regelen, kinderen weg te brengen, vooraf de dingen regelen, maar daar gaan we aan werken.
Midden in de vakantie ben ik gebeld met vreselijk verdrietig nieuws. Een hele lieve, betrouwbare, geweldige, enthousiaste, gekke collega is overleden. Zomaar, plotseling thuisgehaald door de Here.
Het is niet te bevatten en wat zijn we ontzettend verdrietig.
2 dagen werken stonden dan ook in het teken van deze collega. Een mooi gedenkplekje is er gemaakt, veel hebben we over hem gesproken, we hebben samen gehuild, gelachen en wat zie je dan in wat voor sterk team we mogen werken. Prachtig. Vandaag met kinderen en ouders foto`s gekeken, mooie psalm gelezen, troost bij elkaar gezocht en de kinderen hebben het mooie plekje nog mooier gemaakt door deze aan te vullen met dingen die zij bij de meester vonden passen of tekeningen die erg veel indruk maakten.
Wat een troost dat hij nu bij de Heere mag zijn, aan Zijn zijde waar hij gelukkig is. Maar wat is het heftig om door te gaan zonder hem. Zonder mijn gekke maatje waar ik eindeloos grappen en grollen mee kon maken, maar ook heel hard mee kon werken.
Het maakt het opnieuw beginnen lastig, en toch is het goed om weer te beginnen te genieten van alles wat we wel hebben.
We gaan door, de kop is eraf. Die eerste week. Wat een pittige week...

Het lied wat vanaf nu zo verbonden is met deze collega:

Gesprekje met mijn prachtige meisje Sara

We zitten op de fiets onderweg naar school.
Het regent en zwijgend leggen we de weg af, tot opeens dat felle stemmetje klinkt.
"mama, ik vin de Here God echt zo lief!!"
Ik glimlach en vraag: "Waarom dan Sara?""
"Omdat Here God mij zo heel mooi maak heeft"
Ik smelt helemaal weg en hoop dat ze dit d`r leven lang mag vasthouden.
Terwijl ik nog nageniet klinkt opnieuw dat stemmetje
"mama, vin jou ook heel lief"
Ik jou ook Sara, maar waarom vind je mama zo lief dan?"
"Omdat mama nagellak maak bij mij, vinne zo mooi!!"

Ons lieve, lieve meisje meisje. Wat kunnen we toch ontzettend van haar genieten!!

30 jaar!!

Vandaag was ikzelf de reden van het feest.
Ik mocht vandaag 30 worden.
En wat heb ik een superleuke gezellige dag gehad.
Vanmorgen vroeg is Arjan met de kinderen op pad gegaan en 2 vrolijke kinderen kwamen
mij naar beneden halen. Een heerlijk ontbijt stond klaar.
Met verse sinaasappelsap, gekookt eitje, kop koffie, verschillende bolletjes/ beleg, croissantjes.
Met de koffie hadden we taart met een kaarsje! cadeautjes. Een boek, een usb stick, en ik krijg van mijn man ook nog een nieuwe laptop. Heel fijn, want degene waar ik het nu mee doe is echt een oud beestje.
Wat kan ik genieten van vrolijke kinderen, vlaggetjes, gezelligheid. Samen feestje vieren.
Ik vind het zo gezellig.
Als er dan ook nog spontaan lieve vrienden op de stoep staan om ook het feestje mee te vieren voel ik me echt gezegend. Wat krijgen we veel zegeningen!!
Als klap op de vuurpijl zijn we met ons gezinnetje en pake en beppe ook nog uit eten geweest.
Met elkaar naar een wokrestaurant, waar de kinderen genoten van spekjes, suikerspinnen, soesjes, pizza en jawel ook nog fruit en rauwkost.
Superleuk! Ik kijk terug op een echte leuke gezellige verjaardag.
En dan nu officieel als 30-er door het leven..



Ons gezin. Helemaal happy!

Kaarsje uitblazen met hulp..

En als dan niemand oplet, er nog een
restje taart op het tafeltje staat.
Je 1 jaar bent en je kunt optrekken
Dan grijp je je kans en eet je lekker
het taartje op!

Met zn allen in het wokrestaurant!

Even wennen.....

Dan is het na de vakantie weer tijd voor het "gewone" leven, met afspraken, dingen die moeten gebeuren. En na een jaar thuis voor mij ook weer werken.
Dat betekent dat we ook weer gaan beginnen met opvang. Eerder was het beppe die deze taak geweldig heeft gedaan. Ook lieve vrienden hebben daarin veel voor ons betekent.
Wat hebben ze een liefde, zorg en aandacht gekregen.
Maar nu moesten we het anders regelen en kwamen we bij een kinderdagverblijf uit.
Vol vooroordelen en niet onderbouwde meningen ging ik naar het intake- gesprek.
Meteen was er veel aandacht voor de meiden en wat zag het er schoon en netjes uit.
Ik was "om" Lieve juffen, leuk speelgoed, over alles is nagedacht en er gebeurt niets zomaar.

Maar vanmorgen veranderde dat gevoel toch even. De meiden mogen gaan wennen.
Samen met Sara hadden we al een leuke tas uitgezocht voor het kinderdagverblijf.
Vol trots over haar nieuwe tas, ik met een knoop in mijn maag en Silke vrolijk en onwetend van wat er gaat komen stappen we op de fiets.
We worden hartelijk ontvangen, de meiden mogen spelen en ik krijg nog wat laatste dingen te horen. Zolang ik vlakbij de meisjes ben gaat het prima, maar dan is er het moment van afscheid.
Sara begint een beetje te piepen, maar na wat ander speelgoed aangeboden te hebben vindt ze het goed en krijg ik een dikke kus. Silke begrijpt er niets van en begint (eenkennig als ze is) heel hard te huilen. De leidster pakt haar liefdevol op en probeert haar te troosten. Ze krijgt haar speen en knuffel maar niets helpt. Ik zwaai nog een keer, geef een kus op haar blonde koppie en ga weg..
Het is even wennen, voor iedereen, maar ook dit komt vast goed.
En nu wachten tot het 11:30 is dan mag ik ze weer ophalen!!!!!

Tas op de rug. Ze is er
klaar voor.

Knuffels in de tas. en daar gaan we.

Samen kleuren aan de grote tafel.



Allebei een eigen mandje met je knuffel

Afscheid nemen is
niet heel makkelijk.
Hele verdrietige Silke..